บทที่ 311

เมื่อได้ยินแบบนั้น เมเรดิธไม่รู้สึกโกรธใด ๆ อีกทั้งเธอยังยิ้มออกมา

“วีล่า ควินน์ ฉันคิดว่าในที่สุดเธอก็บ้าไปแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ เธอกล้าพูดออกมาโดยที่ไม่อายเลยหรือไง?”

“ไม่มีทางบ้าได้ขนาดนี้ถึงแม้ว่าเธอจะบ้าไปแล้วก็ตาม” มาเดลีนโต้กลับอย่างไม่แปลกใจ “ในเมื่อทุกอย่างมาถึงจุดนี้แล้ว นี่เธอยังคิดว่าเจเรมี่ต้องการเธออยู่อย่างนั้นเหรอ?”

“ห๊ะ! อย่าฝันไปเลย! นี่เธอคิดว่าเจเรมี่ต้องการที่จะอยู่กับเธอถึงแม้ว่าเขาจะไม่ต้องการฉันงั้นเหรอ?” เมเรดิธกอดอกและหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ ภายในดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ “วีล่า ควินน์ จะต้องให้ฉันบอกไหม ต่อให้เธอจะศัลยกรรมรูปร่างให้เปลี่ยนไปแค่ไหน แต่ผู้หญิงที่รักและไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าใครมาแทนที่ไม่ได้ก็คือฉัน!”

ขณะที่เมเรดิธแสดงท่าทีหยิ่งผยองนั่น ทำให้มาเดลีนยิ้ม “แทนที่ไม่ได้?” เธอพูดคำนั้นซ้ำเหมือนต้องการสื่อบางอย่าง เธอยิ้มออกมาก่อนที่จะหยิบเอาไวน์ที่อยู่ตรงหน้ามาเปิด และรินลงไปเกือบครึ่งแก้ว

“ผู้หญิงชั่วร้าย สกปรก มีจิตใจเหมือนงูเห่าแบบเธอที่ยังอยู่ในโลกนี้ เธออาจถูกมองว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่ ‘น่าแปลกใจที่ไม่สามารถถูกแทนที่ได้’ มาเดลีนพูดออกมาอย่างสบาย ๆ พลางถือแก้วไวน์ขึ้นและแกว่งไปมาเบา ๆ ก่อนเธอจะยกมันขึ้นมาจิบ

“บ้าเอ๊ย! เธอกล้าพูดแบบนี้กับฉันออกมาได้ยังไง?!” สีหน้าของเมเรดิธแสดงถึงความโกรธออกมาทันทีที่ได้ยินมาเดลีนด่าเธอแล้วยังมีหน้ายกไวน์ขึ้นมาชิมอยากสบายใจ มันทำให้เธอรู้สึกโมโหและรำคาญมาก “ฉันเตรียมไวน์นั้นไว้สำหรับอาหารเย็นใต้แสงเทียนกับเจเรนี่คืนนี้ เธอกล้าดียังไงมาดื่มมัน?!”

ทันใดนั้น เมเรดิธยื่นมือออกไปอย่างดุเดือดและปัดแก้วไวน์ที่มาเดลีนถืออยู่ น้ำในแก้วสีแดงไหลออกมาเล็กน้อย และหยดลงบนชุดสีขาวของดอกแมกโนเลียที่มาเดลีนสวมอยู่

เมื่อเห็นว่ากระโปรงมาเดลีนเปื้อน เมเรดิธหัวเราะเยาะออกมา

“อืม วีล่า ควินน์ ฉันขอแนะนำให้นะว่าควรเก็บเวลาของตัวเองไว้จะดีกว่า เพราะใบหน้าของเธอที่คล้ายกับนังมาเดลีน เธอจะถูกเหยียบอยู่ใต้เท้าของฉันเหมือนที่ยัยนั่นเคยเป็น! เธอก็เป็นเหมือนกับนางผู้หญิงแพศยาคนนั้น เขาไม่มีค่าพอที่จะมาต่อกลอนกับฉัน ไม่ควรแม้แต่มาอยู่ใต้รองเท้าของฉันด้วยซ้ำ…อ๊ะ!”

เมเรดิธยังพูดคำอวดที่เหนือกว่าไม่จบ เธอถูกของเหลวเย็นเฉียบสาดเข้าให้ที่หน้า

เธอกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ตอนที่จะเห็นว่ามาเดลีนได้สาดไวน์ในแก้วตัวเองทั้งหมดใส่หน้าเธอ!

“แก... ” เมเรดิธโกรธขึ้นมาทันที บริเวณหน้าอกของเธอหายใจเข้าออกอย่างหนักหน่วง

ใบหน้าที่ชั่วร้ายของเธอถูกเคลือบไปด้วยไวน์และของน้ำเหล่านั้นไหลผ่านแก้มของเธอจากรอยบาดแผลที่หน้าที่ยังไม่หายดีก่อนจะหยดลงไปบนเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่