บทที่ 313

เมเรดิธคิดไม่ถึงว่าเขาจะผลักเธอออกไปอย่างง่ายดาย เธออึ้งเป็นอย่างมาก!

เธอได้ยินเจเรมี่เรียกชื่อวีล่าด้วยความเป็นห่วง ความกังวลในน้ำเสียงของเขามันต้องเป็นของเธอคนเดียว!

ทว่า ตอนนี้ เขากำลังใช้เสียงนั้นกับผู้หญิงคนอื่นอยู่

อะไรที่ทำให้เมเรดิธประหลาดใจมากไปกว่านั้นก็คือตอนนี้เธอเห็นมาเดลีนนั่งอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าหมดหนทางและอ่อนแอ ราวกับว่าเธอถูกใครบางคนผลักให้ล้มลง

“ทำไมคุณถึงนั่งอยู่บนพื้น?” เจเรมี่เดินไปหามาเดลีนก่อนจะคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ เธอ มุมตาและคิ้วของเขาถูกแสดงด้วยความอ่อนโยนและความเสียใจเล็ก ๆ ซึ่งหาได้ยากปะปนอยู่ใบหน้านั้น

มาเดลีนเหลือบตาคู่สวยของเธอไปทางเมเรดิธที่อยู่ข้างหลังเจเรมี่

“ถ้าฉันบอกว่าคุณครอว์ฟอร์ดผู้มีคุณธรรมสูงคนนี้ผลักฉันล้มกับพื้น คุณจะเชื่อฉันไหม?” เธอมองตาลึกล้ำของเจเรมี่อย่างไร้เดียงสา

ขณะที่เมเรดิธได้ยินแบบนี้ เธอกำหมัดแน่นและพูดปกป้องตัวเองด้วยความโกรธ “วีล่า เธอพูดเรื่องอะไรกัน? ฉันเนี่ยนะเป็นคนผลักเธอ? มันเป็นเธอคนเดียวเลยที่เป็นคนยั่วยุและทำลายอาหารเย็นที่ฉันเตรียมไว้ให้เจเรมี่ เธอนั้นแหละที่ตบฉัน!”

จากนั้นเธอได้พูดด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้าในขณะที่นั่งลงข้าง ๆ เจเรมี่ก่อนจะจับแขนของเขาและพูดว่า “เจเรมี่ อย่าหลงกลผู้หญิงคนนี้ เธอรังแกฉัน! ฉันไม่ได้แตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว เจเรมี่คุณเชื่อฉันไหม?”

เมเรดิธมองไปที่เจเรมี่อย่างลึกซึ้ง และรอคำตอบที่จะทำให้ตัวเองพอใจ

ทว่า แทนที่จะให้ความสนใจกับเมเรดิธ เจเรมี่ค่อย ๆ เอามือของตัวเองพยุงมาเดลีนลุกขึ้นจากพื้น

“โอ๊ย!” มาเดลีนขมวดคิ้ว

เจเรมี่มองไปที่บริเวณที่เธอได้รับบาดเจ็บเมื่อเช้าจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ “เจ็บมากไหม?”

“ก็นิดนึง”

“ให้ผมช่วยคุณนะ” เจเรมี่ตอบกลับพร้อมกับเอามือของเขาอบรมรอบไหล่ของมาเดลีน เขาช่วยพาเธอนั่งลงที่โซฟาอย่างอ่อนโยนอยากพิธีพิถัน

เมเรดิธแทบไม่เชื่อสายตากับสิ่งที่ตัวเองได้เห็น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา และความเกลียดชังมากมายได้แผดเผาในใจเธอ