บทที่ 331

มาเดลีนจำได้ว่าเธอเคยบังเอิญเห็นเจเรมี่ซื้อกุหลาบแดงช่อใหญ่ในวันนั้นซึ่งเธอก็ไม่เคยลืมมัน เธอคิดว่าเขากำลังคบหาดูใจกับผู้หญิงคนอื่นนอกจากเมเรดิธ

แต่หลังจากที่ขึ้นรถมากับเขา ทว่า เธอพบปลายทางของดอกกุหลาบช่อนี้กลับมาหยุดที่สุสาน

มันมีสถานการณ์บางอย่างซึ่งไม่เอื้ออำนวยต่อเธอในตอนนั้น ทำให้เธอไม่รู้ว่าทำไมเจเรมี่นำดอกกุหลาบมากมายเหล่านั้นไปที่สุสาน เธอก็ยังหาคำตอบไม่ได้อยู่ดีแม้ว่าเธอจะพยายามหาเหตุผลมากมายมาคิด

เธอไม่ได้มาที่นี่ในวันนี้เพราะความบังเอิญอย่างที่เจเรมี่เข้าใจ เพียงแต่ เธอกำลังสะกดรอยตามเขาและจับตาดูเขาทุกการเคลื่อนไหวแบบไม่ให้เขารู้ตัว

หลังจากที่รู้ว่าเขาไปที่ร้านดอกไม้อีกครั้ง เธอได้จงใจเข้าไปทักเขาให้ดูเหมือนว่าเธอบังเอิญพบเขา

ในขณะที่เธอกำลังใช้ความคิดอยู่นั้น เจเรมี่ได้เดินลงมาเปิดประตูรถให้เธอ

มาเดลีนรีบดึงสติของตัวเองกลับมาในขณะที่ก้าวลงจากรถ

เธอทำเป็นสงสัยในสถานที่แห่งนี้เหมือนว่าเธอไม่เคยมาที่นี่มาก่อน โดยการมองไปรอบ ๆ ในจังหวะเดียวกันกับที่เธอหันหน้ามามองเจเรมี่ เธอเห็นเขากำลังถือดอกกุหลาบช่อโตเอาไว้ในมือของเขา

นี่คงแสดงให้เห็นว่าเขาจงใจที่จะมอบดอกกุหลาบให้ใครสักคนที่อยู่ในสุสานแห่งนี้อย่างแน่นอน

“คนที่คุณกำลังจะมอบดอกไม้ให้ทำงานอยู่แถวนี้นั่นเหรอ?” มาเดลีนเลยถามด้วยความงุนงง

เจเรมี่หลบตาต่ำแล้วยิ้มออกมา “เธอคนนั้นกำลังพักผ่อนอยู่ที่นี่”

“...” ทันใดนั้นเสียงหัวใจมาเดลีนเต้นเร็วขึ้น

“หากคุณไม่คิดมากอะไร คุณสามารถมากับผมก็ได้นะ” เจเรมี่พูดเสร็จแล้วเดินหันหลังเดินออกไป

เขากำลังเดินหน้าไปตามทางสุสาน เป็นที่ที่เขาคุ้นเคยมากแม้ว่าเขาจะหลับตาเดินตอนนี้ และขาของเขาก็ยังพาเขาเดินไปตามเส้นทางที่ถูกต้องโดยสัญชาตญาณเพราะสิ่งที่อยู่ในความคิดของเขาทั้งหมดตอนนี้ได้ถูกเรื่องราวในอดีตครอบงำ

เขาเหยียดหยันให้กับความโง่ของตัวเองที่เป็นตัวการทำให้มาเดลีนทุกข์ทรมานและบาดเจ็บจนไม่สามารถแก้ไขที่ผ่านมาได้

มาเดลีนรักเขาทั้งหัวใจมาเสมอ

ความรักของเธอนั้นเปรียบเสมือนดอกไม้ที่แบ่งบานขึ้นมาในค่ำคืนที่มืดมิด อดทนและแข็งแกร่ง

ในตอนแรกนั้น เขาสามารถที่จะเด็ดเอาดอกไม้ที่ผลิบานบนเทือกเขามาไว้ในมือของเขา แต่ว่าเขากลับทิ้งเธอไว้เพียงลำพังบนยอดเขาหนาวเย็นแห้งแล้งแห่งนี้แทน...

มาเดลีนเดินตามหลังเจเรมี่โดยไม่พูดอะไร

เมื่อก้าวเดินต่อไปข้างหน้า หัวใจมาเดลีนเต้นแรงจนแทบกระโดด