บทที่ 335

หลังจากที่ประตูถูกเปิดออก กลิ่นเข้มข้นที่มาจากแอลกอฮอล์ลอยเข้ามาแตะจมูกเธอ

นี่ก็เป็นเวลาสามปี เธอคิดไม่ถึงว่าเธอจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง และสิ่งที่ทำให้เธอตกใจมากไปกว่านั้นเมื่อประตูถูกเปิดออก นอกจากกลิ่นแอลกอฮอล์ที่รุนแรงได้เข้ามาทำร้ายจมูกเธอแล้วการตกแต่งภายในเฟอร์นิเจอร์และของทุกอย่างทุกชิ้นยังถูกวางเอาไว้ที่เดิม

ทุกอย่างที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้าเหมือนกับเมื่อสามปีก่อน ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย

มาเดลีนเดินเข้าไปด้วยความสงสัย อพาร์ตเมนต์แห่งนี้ไม่ใหญ่นัก เมื่อเธอเดินเข้าไป ไม่นานเธอก็เห็นเจเรมี่

เขาเอนตัวพิงโซฟาในขณะที่นั่งอยู่บนพื้น ดวงตาของเขาปิดสนิท เขาดูไร้กังวล

คอเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกเปิดออกเผยให้เห็นไหปลาร้าที่มีเสน่ห์ของเขา

แก้มของเขาแดงในขณะที่ริมฝีปากของเขาซีดและเปียก ดูเหมือนว่าเขาเพิ่งจะดื่มไวน์บนโต๊ะกาแฟตรงหน้าไป มีไวน์ 2 ขวดถูกเปิดทิ้งไว้

มาเดลีนมองชายที่คล้ายคนเมาอย่างสงสัย

‘เจเรมี่ นายทำบ้าอะไรอยู่?

‘มาดื่มเมามายที่นี่เพราะความเศร้าเสียใจพวกนั้น?’

มาเดลีนเดินเข้าไปตรวจสอบอาการเขา “เจเรมี่”

เธอร้องเบา ๆ ว่า “ฉันเองวีล่า ทำไมคุณถึงเมาที่นี่?”

เจเรมี่เบิกตาขึ้นด้วยความงุนงงเมื่อได้ยินเสียงเธอ

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขามองไปที่ใบหน้าที่ยิ้มแย้มด้วยดวงตาที่มึนเมาในแอลกอฮอล์ ดวงตาเขา เหือดแห้งในทันที ดวงตาทั้งสองข้างใสราวกับคริสตัล

เขาดึงตัวเองที่กำลังนอนพิงโซฟาอยู่ขึ้นมานั่งทันทีก่อนจะรีบคว้าเอามาเดลีนเข้ามาไว้อ้อมแขน

มาเดลีนตั้งตัวไม่ให้ถูกกอดเอาไว้แต่แล้วก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดของเขาได้อยู่ดี เขากอดเธอไว้แน่นราว

อุณหภูมิในร่างกายของเขาสูงทะลุจนแทบทำให้เสื้อของเขาถูกเผาไหม้

มาเดลีนพยายามที่จะให้ออกจากอ้อมกอดของเขาแต่เจเรมี่ทำเพียงแค่กอดรัดไว้แน่น ราวกับว่าเขาพยายามหลอมเธอให้กลายเป็นหนึ่งเดียวกับเขา

“เธอกลับมาแล้ว มันดีจริง ๆ ที่เธอกลับมาตอนนี้ มันดี …” เขาพึมพำอยู่ที่ข้างหูเธอ ก่อนที่แก้มของเขาจะกดแนบชิดเธอแน่น เขาดูสับสนในการปรากฏตัวของเธอแต่ก็ยังทำความปรารถนาของตัวเองที่มีต่อเธอออกมา

“อย่าจากฉันไปไหนอีกเลย ได้ไหม?”

เสียงต่ำและอ่อนโยนของเขาเต็มไปด้วยคำอ้อนวอน

มาเดลีนเลิกคิ้วขึ้นและเธอมั่นใจว่าเจเรมี่เข้าใจผิดว่าเธอเป็นผู้หญิงคนอื่น

มันคงจะเป็นเมเรดิธหรือผู้หญิงที่เจเรมี่ต้องการมอบดอกกุหลาบให้