บทที่ 339

ในขณะที่เขากำลังพูดออกมา ดวงตาถูกฉายผ่านออกมาให้เห็นความเศร้าของเขาทันที

หลังจากเงียบไปสองสามวินาที เจเรมี่พูดขึ้นเบา ๆ ว่า “ผมติดค้างเธออยู่”

“คุณติดค้างเธออย่างนั้นเหรอ?”

‘นายติดค้างอะไรเธอ?’ ความคิดในใจของมาเดลีน

‘เจเรมี่ นายก็ติดค้างฉันเหมือนกัน แต่นายลืมเรื่องนี้ไปแล้วสินะ’

มาเดลีนหัวเราะออกมาในใจและไม่ถามอะไรเพิ่มเติมอีกต่อไป เธอพูดช้า ๆ ออกมาว่า “เอาล่ะ ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันจะไม่ทำให้เรื่องนี้ยุ่งยากขึ้นสำหรับคุณ ก็ในเมื่อ คุณบอกว่าคุณจริงจังที่จะแต่งงานกับฉัน คุณก็ควรที่จะพิสูจน์ในคำพูดที่พูดออกมาด้วยนะ”

หลังจากที่เขาได้ยินเธอพูดอย่างนั้น ความโศกเศร้าบนใบหน้าของเขาก็จางหายไปเล็กน้อย “คุณต้องการให้ผมทำอะไร? ผมสามารถทำให้คุณได้ทุกอย่างตามใจต้องการหากมันไม่เกินกำลังที่ผมมี”

มาเดลีนยิ้ม “ก็แค่เรื่องง่าย ๆ ไปที่ที่นึงกับฉันในวันพรุ่งนี้ ฉันจะบอกคุณว่าเราจะไปไหนกันในตอนที่คุณมารับฉันตอนเช้า”

“โอเค” เจเรมี่ตอบโดยไม่ลังเล

บางอย่างที่เป็นเหตุผล เมื่อเขามองไปที่รอยยิ้มตรงหน้า ทำให้เจเรมี่รู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าแต่ก่อน

จากนั้นเจเรมี่ก็กลับไปที่บ้านของเขา และระหว่างที่เขาเดินเข้าบ้านไปนั้น เขาก็เห็นเมเรดิธกำลังวิ่งตรงเข้ามาหาเขา

“เจเรมี่ ในที่สุดคุณก็กลับบ้านแล้ว” ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและเธอดูลุกลี้ลุกลนในขณะเดียวกัน “ฉันกลัวมากจริง ๆ ว่าคุณจะไม่กลับมา”

เจเรมี่เดินอ้อมเธอออกไปอย่างไม่สนใจในขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงประชดออกมา “ทำไมไม่ไปเตรียมงานแต่งงานล่ะ? ทำไมมาอยู่ตรงนี่?"

“ก็คุณคือเจ้าบ่าวของฉันนี่นา ฉันจะไปหาใครได้ถ้าไม่มาหาคุณ?” เมเรดิธเดินมายืนขวางตรงหน้าเจเรมี่อย่างเขินอาย “เจเรมี่ ในที่สุดฉันก็ได้เป็นเจ้าสาวของคุณแล้ว ฉันมีความสุขที่สุดเลย”

เจเรมี่มองเธอและฉีกยิ้มออกมาผิวเผิน “จนกว่าคุณมีความสุขนั้นแหละ ถ้าคุณได้ความสุขของคุณสมใจแล้ว อย่าลืมคืนสิ่งของของผมกลับมาด้วย”

“... ” รอยยิ้มบนใบหน้าของเมเรดิธ ค้างนิ่งในขณะที่ความเขินอายที่มีก่อนหน้านี้ถูกสลัดหายออกไปจากใบหน้าเธอ เธอรู้ดีว่าเขากำลังหมายถึงขี้เถ้าของมาเดลีน

แน่นอนว่าเขากังวลเกี่ยวกับมาเดลีน

ช่างโชคดีจริง ๆ ที่เขาไม่รู้ว่ามาเดลีนคือเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่เขาโหยหาและคิดถึงมาตลอดสิบปีที่ผ่านมา

ถ้าเขารู้เรื่องนั้น เขาจะตกหลุมรักมาเดลีนอย่างบ้าคลั่งกว่านี้แน่นอน

เมเรดิธแอบโล่งใจเล็กน้อย ก่อนที่ เธอจะยิ้มออกมาอย่างประจบ