บทที่ 345

มาเดลีนบอกความจริงกับเธออีกครั้ง

ในขณะที่เอโลอิสรับฟังเธอ โดยไม่แสดงความโกรธออกมา ตรงกันข้าม เธอกลับยิ้มออกมาอย่างเรียบง่าย

“วีล่า ควินน์ ฉันรู้ว่าเธอกำลังวางแผนทำอะไร เธอพยายามปลุกปั่นให้ฉันไม่ลงรอยกับเมอร์ ฉันเป็นแม่ที่แท้จริงของเธอ ฉันรู้ดีที่สุดว่าเธอเป็นลูกสาวของฉันหรือไม่ อย่าคิดที่จะสร้างความแตกแยกระหว่างเรา!”

หลังจากที่เอโลอิสพูดจาหนักแน่น เธอจับมือของแจ็คสันพาเขาเดินจากไป

“บางครั้งสิ่งที่คุณเห็นก็ไม่จำเป็นต้องเป็นความจริงเสมอไป” มาเดลีนพูดใส่หลังเอโลอิส

“คุณนายมอนต์โกเมอรี ถ้าในอนาคตคุณไม่อยากเสียใจในอนาคตต่อไปอีกล่ะก็ คุณควรที่จะคิดและพิจารณาดูอีกครั้งว่าคนที่เสียชีวิตไปเมื่อสามปีก่อน มีอะไรบางอย่างคล้ายคลึงกับคุณบ้าง”

เอโลอิสหยุดเดิน จากนั้น เธอได้ยินเสียงของมาเดลีนพูดดังขึ้นและชัดเจนกว่าเดิม

“ตอนที่ฉันยืนอยู่นอกห้องพักฟื้นของเมเรดิธ ฉันเคยได้ยินโรสพูดว่าลูกสาวตัวจริงของคุณตายไปแล้ว”

“หุบปาก!”

เอโลอิสหันหลังกลับไปด้วยความโกรธแค้น สายตาที่เธอใช้มองมาเดลีนเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“วีล่า ควินน์ วันนี้เป็นฤกษ์งามยามดีของงานแต่งลูกสาวฉัน ฉันไม่อยากจะพูดจาสาปแช่งเธอหรอกนะ แต่ว่า ถ้าหากเธอยังยืนยันที่จะใส่ร้ายลูกสาวของฉันอยู่ ฉันจะไม่ให้อภัยเธอเด็ดขาด!”

หลังจากที่เอโลอิสพูดเตือนเธออีกครั้ง เธอหันหลังแล้วเดินจากไป

หนามในใจมาเดลีนทิ่มแทงเธอให้เจ็บปวดอย่างแผ่วเบา

‘หนูอยู่ตรงหน้าคุณแม่แท้ ๆ ทำไมคุณแม่ถึงไม่มีความรู้สึกของสายสัมพันธ์อยู่เลย? เราเกี่ยวข้องกันทางสายเลือด แต่ทำไมคุณแม่ถึงรู้สึกไม่ได้ถึงสายสัมพันธ์นั้นเลย?’

ขณะที่มองไปที่แผ่นหลังของคนเป็นแม่ มาเดลีนก็ยิ้มออกมาอย่างขมขื่น

หลังจากเวลาผ่านไปสักพัก เธอหันหลังแล้วเดินจากตรงนั้นไป

เหมือนกับว่าเป็นการปะทะที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ระหว่างฝ่ายตรงข้าม ในทันทีที่เธอหันหน้าเพื่อเดินไปทางอื่นในจังหวะเดียวกันนั้น เธอเห็นเมเรดิธยืนถือช่อดอกไม้ขณะสวมชุดสีขาวในตอนที่เธอเดินมาข้างหน้า

ทันทีที่เธอเห็นมาเดลีน เมเรดิธรีบเดินให้เร็วขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกว้างมากกว่าเดิม