บทที่ 359

เจเรมี่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายบางอย่างดังออกมาจากในป่า จากนั้น เขาก็เห็นเงาคล้ายรูปร่างของเมเรดิธผ่านไปแวบนึง

เขามองไปทุกหนทุกแห่งแต่ไม่เห็นมาเดลีนอยู่ที่ไหนสักที่ ในนาทีนั้น หัวใจของเขาเริ่มเต้นผิดจังหวะ

เขาพยายามโทรเข้ามือถือมาเดลีน แต่โทรศัพท์ของเขาดันไม่มีสัญญาณ

เมื่อเห็นหมอกในป่าที่อยู่ตรงหน้าเริ่มปกคลุมพื้นที่รอบตัว เจเรมี่เริ่มรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อย ๆ

เมเรดิธวางแผนที่จะฆ่าแจ็คสัน แล้วโยนความผิดให้วีล่า แต่ในขณะที่ถึงช่วงเวลาที่จะต้องตัดสินใจเธอเปลี่ยนความคิดและตัดสินใจฆ่าทิ้งทั้งสองคนในทันที

ผู้หญิงคนนั้นสมควรที่จะต้องตายแล้ว ใช่ไหม?

เมเรดิธยิ้มกริ่มเมื่อนึกถึงแผนที่ตัวเองวางไว้

เธอรู้ดีว่าเจเรมี่จะเดินตามหามาเดลีนหลังจากที่เขามาถึงที่นี่ก้าวแรกที่ลงจากรถบัส

แน่นอนว่าเจเรมี่เดินออกไปหาวีล่าก่อนนั่นเป็นไปตามอย่างที่เธอคิด จากนั้น เป็นการใช้โอกาสนี้ เมเรดิธป้อนน้ำที่ผสมกับยานอนหลับให้แจ็คสันดื่ม หลังจากนั้น เธอขอให้ชายคนหนึ่งที่มาสวมรอยเป็นผู้ปกครองรัดคอแจ็คสันให้หายใจไม่ออกก่อนจะโยนร่างของเขาทิ้งไป

ไม่มีใครรู้เกี่ยวกับแผนการชั่วร้ายของเธอ

และที่นี่คือสถานที่กลางแจ้งไม่มีกล้องวงจรปิด ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีเด็กและผู้ปกครองมากมายที่นี่ ใครจะสังเกตเห็นชายที่พาแจ็คสันไปได้?

จนถึงตอนนี้ เธอมั่นใจว่าแจ็คสันที่ตกลงไปก่อนหน้าจะต้องตายไปแล้วแน่นอน

กระนั้นเธอเองก็ไม่แน่ใจนักว่า วีล่าจะตายตามไปด้วยหรือเปล่าหลังจากที่ถูกเธอตกลงไปในเหวนั่น

ถึงแม้ว่าเธอจะยังไม่ตาย แต่เธอก็ไม่สามารถปีนขึ้นมาได้อยู่ดี ในป่าแห่งนี้ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ตราบใดที่ไม่มีคนหาเธอพบ เธอก็จะตายไปพร้อมกับบาดแผลหรือความหิวโหย

เมเรดิธเบิกบานใจ คราวนี้เธอสามารถนอนหลับสนิทได้ในตอนกลางคืนและเธอสามารถขจัดอุปสรรคในชีวิตของเธอไปได้ถึงสองสิ่งด้วย

ในขณะที่เธอกำลังปลาบปลื้มพอใจในตัวเองอยู่นั้น ร่างสูงของเจเรมี่ได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ

“คุณไปทำอะไรในป่า?”

เสียงเยือกเย็นของเจเรมี่ไหลไปทั่วศีรษะจดปลายเท้าเธอ

เมเรดิธเงียบงัน เธอยังรู้สึกลุกลี้ลุกลน