บทที่ 36

เมื่อเจเรมี่ถามคำถามเช่นนั้น มาเดลีนสามารถคาดเดาคำตอบได้อย่างไม่ต้องสงสัย

พยาบาลที่อยู่อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ปฏิเสธ "คุณพูดเรื่องอะไร? โรคมะเร็งปอด? นอกเหนือจากสุขภาพจิตแล้ว ร่างกายของเขายังแข็งแรงมาก เขาจะเป็นมะเร็งปอดได้อย่างไร? คุณกำลังเข้าใจอะไรผิด”

หลังจากจบประโยคที่เธอพูดอย่างนั้น มาเดลีนมีความรู้สึกว่าอุณหภูมิร่างกายของเธอลดลง​อย่างวูบวาบ

ก่อนที่เจเรมี่จะวางสาย พยาบาลพูดสวนขึ้นมาว่า "เมื่อกี้คุณบอกว่าเขาหายไปงั้นเหรอ? ก่อนหน้านี้เขาหายตัวไป แต่เขาบอกว่าหลานสาวบอกให้เขาซ่อนตัวเพราะเธอเล่นซ่อนหากับเขา”

สิ่งที่เธอได้ยินเป็นฉาก​ๆ​ต่อมานั้น ทำให้มาเดลีนเข้าใจทุกอย่าง

ปู่ของเธอไม่ได้ป่วยและเขาไม่ได้ถูกลักพาตัวหรืออะไรทั้งนั้น​ เมเรดิธเป็นคนวางแผนก่อเรื่องปั่นประสาทเธอทั้งหมดนี้!

“แมดดี้ ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว เธอจงใจขอให้ปู่ของเธอซ่อนตัวเพื่อที่เธอจะได้จัดฉากให้ฉันลักพาตัวเขา” เมเรดิธได้เริ่มการโจมตีนี่ก่อนหลังจากที่ทุกอย่างเงียบมาสักพัก เธอเริ่มร้องไห้ฟูมฟาย “แมดดี้ ทำไมเธอทำอย่างนั้นล่ะ? ฉันมักจะเห็นเธอเป็นน้องสาวของฉัน ทำเรื่องแบบนี้มาใส่ร้ายฉันได้ยังไง? แม้ว่าเธอจะเกลียดฉัน แต่เธอก็ไม่ควรล้อเล่นกับชีวิตของเธอปู่เธอได้!”

“ทำไมแกยังถามมันอยู่ได้? ผู้หญิงสารเลวคนนี้ต้องการใช้โอกาสนี้ทำให้เจเรมี่เกลียดเเกไง!” โรสมีส่วนร่วมที่จะว่าเธอกับการกระทำเสเเสร้งนี้ “มาเดลีน เธอมันต่ำทราม! ตระกูลครอว์ฟอร์ด​ ระดมทุนและให้ทุนกับค่าเล่าเรียนในมหาวิทยาลัยของเธอทั้งหมด เธอกล้าแว้งกัดมือที่เคยชุบเลี้ยงเธอได้อย่างไร? ไม่เพียงขโมยแฟนของเมอร์ แต่เธอยังใช้กลอุบายที่น่ารังเกียจแบบนี้อีก เธอมันไร้มนุษยธรรมมาก!”

ทั้งแม่และลูกสาวกล่าวพร้อมเพียงกัน โดยวางอาชญากรรมที่ไร้มูลความจริงทั้งหมดไว้ที่มาเดลีน

มาเดลีนรู้สึกไร้ชีวิตชีวาในทันใด เธอรู้ดีว่าเธอไม่จำเป็นต้องอธิบายอีกต่อไป เมเรดิธวางกับดักนี้ไว้สำหรับเธอโดยเฉพาะ

แม้ว่าเธอจะอธิบายจนปากจะฉีก แต่ผู้ชายตรงหน้าเธอก็ยังไม่เชื่อเธออยู่ดี

เช่นทุกครั้ง เธอยังคงมีความหวังต่อเจเรมี่เสมอ “เจเรมี่ ฉันไม่สนใจว่าคุณจะเชื่อฉันหรือไม่ แต่ฉันไม่เคยทำสิ่งที่น่ารังเกียจเหล่านั้น”

เพี้ยยยยะ!

คำตอบที่เธอได้รับ มีเพียงรอยแดงบนหน้าที่ถูกตบอย่างแรง​จากน้ำมือของชายคนที่เธอเคยมอบหัวใจให้อย่างไม่มีข้อแม้เลือดซึมไหลออกมาที่มุมริมฝีปากของเธอ