บทที่ 361

อะไรกัน?

เมเรดิธแทบล้มทั้งยืนเมื่อได้ยินแจ็คสันพูดออกมา

มันไม่เป็นไรก็จริงที่ต่อให้เด็กเหลือขอคนนี้รอดมาได้ แต่เมื่อกี้เด็กบ้านั่นพูดว่าไงนะ? เห็นเธอผลักวีล่าลงเหวไปงั้นเหรอ?

ต่อให้ข้างนอกฝนที่กำลังตกอย่างหนัก แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับความรุนแรงของพายุที่อยู่ในสายตาของเจเรมี่ขณะนี้

เมเรดิธเห็นเจเรมี่ยืนขึ้นและใบหน้าของเขาเคลือบไปด้วยน้ำแข็ง อุณหภูมิของร่างกายเธอลดลงเมื่อเห็นดังนั้น

“เจเรมี่ ไม่มีอะไรที่เป็นความจริงเลย แจ็คกำลังเข้าใจผิด!” เมเรดิธพยายามอธิบายตัวเอง “วีล่าคือคนที่ตั้งใจผลักฉันลงไป แต่มันเป็นอุบัติเหตุที่เธอพลัดตกลงไปเอง ฉันเป็นผู้บริสุทธิ์เชื่อฉัน!”

“เมอร์ อย่าอารมณ์เสีย แม่เชื่อลูก!”

เอโลอิสปลอบโยนเมเรดิธด้วยความสงสาร จากนั้น เธอหันหลังกลับแล้วเดินไปทางแจ็คสัน

“แจ็ค ยายขอดูหน่อยว่าบาดเจ็บตรงไหนไหม วีล่าเป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจจริง ๆ เธอหันมาเล่นงานกับเด็กที่อายุไม่ถึงหกขวบแบบนี้ได้ยังไงกัน แจ็ค บอกยายมาสิลูก ผู้หญิงคนนั้นรังแกหลานยังไงบ้าง?”

แจ็คสันขมวดคิ้ว คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น “วีล่าเป็นคนดีครับคุณยาย” เขาพูดออกมาอย่างจริงจัง แล้วหันไปมองผู้เป็นพ่อ “คุณพ่อครับ ไปช่วยวีล่าเดี๋ยวนี้”

เจเรมี่จ้องใบหน้าของเมเรดิธอย่างถี่ถ้วนด้วยสายตาที่เย็นชา สายตาของเขาเต็มไปด้วยเปลวเพลิงคล้ายกับว่าเขากำลังเผาเมเรดิธทั้งเป็นด้วยดวงตานั่น

หลังจากนั้น ทุกคนก็ได้ตามเจเรมี่และแจ็คสันเข้าไปในป่า คู่พ่อลูกทั้งสองมีสีหน้าเหมือนกันมาก พวกเขาต่างดูกังวลและเป็นห่วงวีล่ามาก

มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?

ทำไมเด็กคนนั้นถึงไม่เป็นอะไร?

เมเรดิธรู้สึกวอกแวก แต่ถึงกระนั้น เอโลอิสเพิ่งอยู่ถัดจากเธอไปเพียงไม่นานนี้เอง เธอจึงไม่สามารถออกไปค้นหาความจริงว่าเกิดอะไรขึ้น

เธอทำได้เพียงด่าทอในใจ เธอสาปแช่งวีล่าให้ตายไปหลังจากตกลงไปในเหวนั่น

เวลาผ่านไปค่อนข้างนาน เจเรมี่และแจ็คสันอยู่ในจุดที่มาเดลีนตกลงไป เพียงแต่พวกเขาไม่สามารถระบุได้ว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ที่ไหน

“คุณพ่อครับ ขอโทรศัพท์ให้ผมหน่อย”