บทที่ 372

เธอค่อย ๆ ฉีกยิ้มออกมาจากริมฝีปาก “ต้องขออภัยที่เป็นเหตุให้ในการช้อปปิ้งของวันนี้ต้องมัวหมอง และเพื่อเป็นการชดเชย ฉันขอมอบส่วนลด 20% สำหรับเครื่องประดับทั้งหมดในร้าน”

ลูกค้าที่ยังยืนอยู่ในร้านต่างพากันดีใจ อันที่จริงแล้ว ลูกค้าที่มาที่ร้านนี้มีความชื่นชมในตัวนักออกแบบอย่างมาเดลีนอยู่แ้ลว

มาเดลีนยิ้มกว้างและจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้กับลูกค้าของตัวเอง หลังจากเสร็จเรียบร้อย เธอเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไปยังรถที่ลานจอดรถ

เธอขับรถไปยังที่ที่เธอคุ้นเคยมากที่สุด

เธอรออยู่สิบนาทีก่อนที่จะเห็นโรสและจอห์นเดินผ่านไป ในขณะที่ก่อนหน้านั้นได้พูดคำหยาบสาปแช่งในทุกลมหายใจเข้าออกของพวกเขา

มาเดลีนยิ้มเยาะและรีบเหยียบคันเร่งตรงไปทางพวกเขา

ขณะที่จอห์นและโรสได้ยินเสียงรถเร่งเข้ามาใกล้พวกเขา พวกเขาได้เงยหน้าขึ้น จากนั้นก็เห็นว่ารถคันสีขาวกำลังวิ่งมาทางพวกเขา

ความเร็วของรถแล่นเข้ามาใกล้พวกเขามากขึ้นเรื่อย ๆ โดยที่ไม่ลดความเร็วลง

ทังจอห์นและโรสรู้สึกว่าวิญญาณของพวกเขาต่างพากันออกจากร่าง พวกเขาไม่สนใจสิ่งอื่นใดและต้องการออกจากที่นั่น

เพราะว่าทุกอย่างมันสายเกินไป รถอยู่ห่างจากพวกเขาประมาณอีกแค่เพียงครึ่งเมตร และจะชนพวกเขาในวินาทีถัดมา

"อ๊าก!" โรสกรี๊ดร้องด้วยความกลัวและล้มลงบนพื้น

วินาทีถัดมา พร้อมกับเสียงกรี๊ดที่ดังขึ้นรถสีขาวก็ได้หยุดนิ่งลงตรงหน้าพวกเขา

โรสและจอห์นใจหายและสูดเอาอากาศเข้าปอด ทั้งสองยังอยู่ในสภาพที่ตื่นตระหนก ในนาทีที่พวกเขาเห็นประตูรถเปิดออก โรสตัดสินใจที่จะรีดไถเงินจากคนขับเป็นเงินจำนวนหนึ่ง เธอเริ่มตะโกนใส่บุคคลที่เปิดประตูลงมา

“แน่ใจนะว่าขับรถเป็น? อย่าขับเลยถ้ารู้ว่าขับไม่เป็น! คุณจ่ายเงินรับผิดชอบเรื่องนี้ไหวเหรอที่พุ่งรถมาทางฉัน? คุณรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? คุณรู้ไหมว่าใครเป็นลูกเขยของฉัน?”

“ก็ที่ฉันกล้าทำแบบนี้ก็เพราะรู้ว่าเธอเป็นใคร” น้ำเสียงเรียบง่ายที่มาเดลีนเอ่ยพูดเข้ามาในหูของทั้งโรสและจอห์น

ทั้งสองมองเธอด้วยความตกใจ

“วี-วีล่า?”

มาเดลีนปิดประตูรถแบบไม่ใส่ใจก่อนจะก้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้าจอห์นและโรสอย่างไม่สนใครหน้าไหน

“พวกคุณทั้งสองบังอาจมาทำลายชื่อเสียงในร้านของฉัน นี่คิดว่าจะเดินออกไปจากสิ่งที่ทำไว้ที่นั่นได้ง่าย ๆ งั้นเหรอ?”