บทที่ 376

“นี่อย่าบอกนะว่า พวกคุณได้บอกเจเรมี่ไปแล้วว่านังตัวดีคนนั้นคือมาเดลีน?”

“ม-ไม่! แต่ดูเหมือนว่านังตัวดีเหมือนไม่อยากให้เจเรมี่รู้ว่าเธอคือมาเดลีน” โรสรีบปฏิเสธเมื่อเธอตระหนักได้ว่าเธอไม่สามารถให้เจเรมี่รู้เรื่องนี้ได้ ถึงแม้ว่าเธอจะหลุดปากบอกเขาไปแล้วก็ตามแต่เธอไม่สามารถพูดความจริงออกมาได้

เมเรดิธได้ยินแบบนั้น เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“การไต่สวนของคดีนี้จะมีขึ้นในอีกสองวันข้างหน้า เอโลอิสจ้างทนายที่ว่าความเก่งที่สุดเตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว แล้วหนูคิดว่าจะต้องได้ออกจากที่นี่ในเร็ว ๆ นี้แน่นอน”

ตาของโรสเป็นประกาย “จริงเหรอเนี่ย? ถ้างั้นก็ดีสิ”

“แน่นอนค่ะ” เมเรดิธสูดหายใจเข้า “แต่มันดูเหมือนว่าการบอกตัวตนที่แท้จริงกับมอนต์โกเมอรีจะไม่ได้อยู่ในแผนการที่นังบ้านั่นวางไว้หรอกนะ”

จอห์นและโรสมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ “เมอร์ นังบ้านั่นรู้แล้วว่าตัวเองคือลูกสาวของเอโลอิสไม่ใช่เหรอ? ตั้งแต่ที่เธอเลือกจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงกับเราแล้ว ทำไมถึงไม่ยอมเปิดเผยตัวตนให้พ่อแม่ที่ให้กำเนิดเธอได้รับรู้ มีอะไรที่มากกว่านั้นหรือเปล่า?”

“ถ้าแม่เป็นเธอ แม่ยังอยากจะกลับไปหาพ่อกับแม่ของตัวเองหลังจากที่แม่โดนทำร้าย และถูกดุด่า อีกทั้งไม่ไยดี รู้สึกเกลียชังดขนาดนั้นได้ไหม?” เมเรดิธกลอกตาไปมา

“หนูคิดว่าเธอไม่พอใจฌอนและเอโลอิส”

จอห์นและโรสคิดว่ามันสมเหตุสมผลแล้วในสิ่งที่เมเรดิธวิเคราะห์ออกมา

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ประตูของห้องกักขังได้ถูกเปิดออกและมีเจ้าหน้าที่สองคนเดินเข้ามาข้างใน

จอห์นและโรสคิดว่าเวลาเยี่ยมของพวกเขาคงหมดลงแล้ว แต่พวกเขาคาดไม่ถึงว่าจะมีเจ้าหน้าที่สองคนเดินเข้ามาใส่กุญแจมือพวกเขาทั้งสองด้วย

ทั้งสามคนตกใจ “คุณเจ้าหน้าที่ มาจับพวกเรา ทำ- ทำไม?”

“คุณวิทแมนมาที่นี่และแจ้งความ สำหรับคุณทั้งสองคนในข้อหาพยายามฆ่า”

“...”