บทที่ 38

มาเดลีนกลับไปที่บ้าน เธอต้องการออกจากที่นี่ทันทีหลังจากที่เก็บเสื้อผ้าเสร็จแล้ว สายตาของเธอกวาดไปทั่วห้องเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยถึงสิ่งของจำเป็น เมื่อสายตาเธอสะดุดเข้ากับเสื้อผ้าเด็กบนโซฟาเธอก็อดไม่ได้ที่จะจับมันขึ้นมาถือไว้ในมือทั้งที่รู้สึกไม่พอใจ

เมื่อเธอนึกย้อนไปว่าเจเรมี่เป็นคนที่ซื้อเสื้อผ้าเด็กเหล่านี้ให้กับเมเรดิธ เธอรู้สึกเจ็บปวดแปลบที่อก

เธอสัมผัสท้องอ่อนๆของเธอที่พึ่งจะได้สามเดือน ราวกับน้ำตาหล่นออกมาที่มุมตาของเธอ

ท้ายที่สุดแล้วมาเดลีน เช็ดน้ำตาของเธอออกอย่างรวดเร็ว

เธอเกลียดตัวเองที่ล้มเหลวกับการดำเนินชีวิตตามความคาดหวังลมๆ​​แล้ง​​ๆ ผู้ชายคนนั้นโหดร้ายกับเธอมากแต่เธอก็ยังคงกังวลและโหยหาผู้ชายคนนี้​คนที่ต่อให้เธอตายเธอก็ไม่มีทางได้รับความรักจากเขาอีก!

มาเดลีนเก็บเสื้อผ้าเด็กหอบมันลงไปชั้นล่าง ​เรื่องไม่คาดฝันมักเกิดขึ้นกับเธอเสมอ เจเรมี่และเมเรดิธยืนอยู่ที่ประตู

เมื่อเธอเห็นเมเรดิธ​จับมือถือแขนเจเรมี่อย่างใกล้ชิด หัวใจของมาเดลีนก็เริ่มเจ็บแปลบราวกับถูกแทงด้วยเข็มนับล้านแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“แมดดี้ เธอจะไปไหน?” เมเรดิธถามขณะกระพริบตาอย่างไร้เดียงสา เธอมองไปถุงที่มาเดลีนถืออยู่ในมือ ก่อนจะมองจ้องเข้าไปในดวงตาของมาเดลีนและแสร้งทำเป็นสงสัย “เอ๊ะ แมดดี้ เธอไปร้านขายของสำหรับคุณแม่ก่อนคลอดเมื่อไหร่? เธอต้องการให้ของขวัญรับขวัญหลานหรอ?”

มาเดลีนไม่เคยเห็นเมียน้อยคนไหนที่มีความกล้าหาญมากเช่นเมเรดิธมาก่อน

เธอมองไปที่เมเรดิธ ด้วยสายตาขยะแขยงเต็มทน“ เธอดูภูมิใจที่ท้องกับลูกของผู้ชายที่แต่งงานแล้วสินะ เมเรดิธ เธอเป็นคนหน้าด้านมาก”

เมเรดิธก้มหน้า เธอมองไปที่เจเรมี่ด้วยความเสียใจ “เจเรมี่ ฉันคิดว่า ฉันควรกลับบ้าน ฉันกลัวเหลือเกินว่าแมดดี้จะมีอาการหึงหวงอีกครั้ง มันดีสะอีก ถ้าเธอทำร้ายผม แต่ถ้าเธอทำให้ลูกของเราเจ็บผมก็เกรงว่าเราจะรักษาลูกของเราไว้ไม่ได้”

เธอพูดอย่างไร้เดียงสา แต่เห็นได้ชัดว่าเธอพยายามทำให้เจเรมี่โกรธ

“เธอไม่ใช่คนที่ควรจากไป” เจเรมี่มองมาเดลีนด้วยสายตาที่เย็นชา “ไปให้พ้น แล้วอย่าได้เข้ามาอยู่ในสายตาของเมอร์อีกต่อไป” เขาเตือนอย่างเย็นชา จากนั้น เขาก็ชี้ไปที่เสื้อผ้าเด็กที่มาเดลีน ถืออยู่

“ผมซื้อมันให้ลูกของเมเรดิธ ใครอนุญาตให้เธอหยิบ? ไม่รู้หรอว่าตัวเองสกปรกแค่ไหน? ลูกชายของฉันจะใส่เสื้อผ้าที่เธอเคยสัมผัสได้อย่างไร?”

เขาเรียกเธอว่าสกปรก เขาเรียกมันว่าลูกชายของเขา