บทที่ 393

มาเดลีนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มอันสงบจะเผยขึ้นที่ริมฝีปากของเธอ

“ฉันคิดว่าคุณคงสับสนเล็กน้อยเกี่ยวกับฉัน คุณปู่วิทแมน ฉันจะเป็น มาเดลีน ครอว์ฟอร์ด ได้ยังไงกัน?”

แสงสว่างในดวงตาของผู้อาวุโสวิทแมนหรี่ลงเล็กน้อย แต่สายตาของเขายังคงชัดเจน “ฉันจะไม่บังคับให้เธอยอมรับหากเธอไม่ต้องการ มาเดลีน”

“ฉันไม่ใช่มาเดลีนจริง ๆ นะ คุณปู่” มาเดลีนปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม “ทำไมฉันต้องแต่งงานกับผู้ชายที่เกลียดฉันล่ะ ถ้าฉันเป็นมาเดลีน? ฉันได้เรียนรู้ครั้งสุดท้ายว่าการโยนตัวเองเข้ากองไฟจะทำให้ฉันถูกไฟเผา”

ท่านอาวุโสวิทแมนตกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูดออกมา คิ้วสีขาวของเขาขมวดแน่น “เธอกำลังจะแต่งงานกับเจเรมี่จริง ๆ เหรอ?”

มาเดลีนพยักหน้าอย่างแน่วแน่ “แน่นอนค่ะ ฉันท้องลูกของเจเรมี่ด้วย”

ทันใดนั้น สายตาของอาวุโสวิทแมนก็จ้องไปที่ท้องแบนราบของเธอ เขาเม้มปากแต่ไม่ได้แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม

“คุณปู่ วีล่า” เจเรมี่เดินเข้ามา “ทำไมพวกคุณถึงมาพูดคุยกันที่หน้าห้องน้ำ?”

มาเดลีนยิ้มแล้วเดินไป “ฉันบังเอิญมาเจอคุณปู่ เราเลยคุยกันนิดหน่อย เขายังล้อว่าฉันเป็นมาเดลีน ครอว์ฟอร์ดด้วย”

คิ้วของเจเรมี่ตกลงเล็กน้อยพร้อมกับความเศร้าโศกที่มองไม่เห็น ต่อให้มันจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว เขาจับมือของมาเดลีนไว้ใกล้ตัวเขา “วีล่าเหมือนกับมาเดลีนมาก คุณปู่ แต่ผมรับรองได้เลยว่าพวกเธอไม่ใช่คนเดียวกัน”

มาเดลีนรู้สึกสงบนิ่งเมื่อเจเรมี่พูดให้ความมั่นใจ

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สงสัยเลย

การจับมือของมาเดลีนนั้นช่างอ่อนโยน

“ผมตัดสินใจแต่งงานกับวีล่า คุณปู่ครับ งานแต่งงานจะจัดขึ้นในอีกครึ่งเดือน นั่นเป็นสาเหตุที่ผมพาวีล่ามาที่นี่ เพื่อมาพบกับครอบครัวของเรา”

ผู้อาวุโสวิทแมนลังเลขณะสบตากับมาเดลีน แล้วมองไปที่เจเรมี่ เขาส่ายหัวพร้อมถอนหายใจ “นี่เป็นบาปของหลาน ดังนั้นหลานต้องรับโทษ”

“...” มาเดลีนเงียบไปขณะครุ่นคิดกับคำพูดของผู้อาวุโส ความหมายนั้นชัดเจนสำหรับเธอ แต่เธอภาวนาว่าเจเรมี่จะไม่ใส่ใจมันมากนัก