บทที่ 40

ในที่สุดมาเดลีนก็ไม่สามารถหลีกหนีความจริงได้เธอถูกนำตัวเข้าห้องขัง เวลาล่วงเลยผ่านไปสองวันและแล้วเธอก็ได้พบกับเจเรมี่

มันเป็นห้องประชุมเดียวกับครั้งที่แล้ว อย่างไรก็ตาม เธอเองก็ดูสะบักสะบอมยิ่งกว่าครั้งก่อน และเช่นเดียวกันชายคนนั้นดูโกรธมากกว่าครั้งก่อน

เขาเหมือนปีศาจจากนรก อุ้งมือขนาดใหญ่คว้าคอเสื้อของมาเดลีน ในขณะที่ เขาเริ่มเดินเข้ามาสายตาที่เย็นชาของเขาแทบจะทะลุทะลวงเธอเหมือนดาบน้ำแข็ง

“มาเดลีน ผมเคยเตือนอะไรเธอไปบ้าง? การใช้ชีวิตเงียบๆมันยากขนาดนี้เลยเหรอ? เธอกำลังมองหาความตายอยู่หรือไง?”

“เจเรมี่ ฉันไม่ได้ผลักเธอ เมเรดิธเป็นคนจงใจปล่อยมือฉันหลังจากจับฉัน! คุณสามารถดูภาพจากกล้องวงจรปิดได้ถ้าเธอไม่เชื่อฉัน! ต้องมีกล้องรักษาความปลอดภัยในร้านนั้น! เจเรมี่ คุณจะรู้ความจริงหลังจากที่คุณเห็น!” มาเดลีนขอโอกาสสุดท้ายในชีวิต เธอยังคงเน้นย้ำคำพูดของเธอ

“ความจริงก็คือเธอผลักแมร์! มันชัดเจนในการแสดงภาพวันนั้นจากการบันทึกของกล้อง!”

เป็นไปได้ยังไง?

มาเดลีนตะลึง สภาพจิตใจของเธอว่างเปล่า

เจเรมี่แสดงภาพให้เธอดู มาเดลีนคิดไม่ถึงจริงๆว่าภาพจากมุมนี้ทำให้ดูเหมือนว่าเธอเป็นคนที่ผลักเมเรดิธออกไป

คำอธิบายทั้งหมดของเธอกลายเป็นเรื่องโกหกในทันที

เธอไม่มีอะไรจะพูด ‘หลักฐาน’ ที่ยื่นให้เธอทุกอย่างกำลังรัดตัวเธอ

ไฟในดวงตาของเจเรมี่เผาหัวใจของมาเดลีน

“มาเดลีน เธอจะพูดแก้ตัวในตอนนี้อีกไหม? เมอร์สูญเสียลูก ตอนนี้เธอมีความสุขไหม?"

เธอไม่อยากจะเชื่อเรื่องนี้

เมเรดิธสูญเสียลูกไปจริงๆหรือ?

มาเดลีนกุมท้องของเธอโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกของการลงโทษรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอมองไปที่ใบหน้าที่โกรธของชายคนนั้นและพยายามอธิบายตัวเธอเอง “เจเรมี่ ฉันไม่ได้ผลักเธอจริงๆ ไม่ว่า ในครั้งนี้หรือครั้งที่เเล้วนี่คือกับดักทั้งหมดที่เธอวางไว้สำหรับฉัน!”

“เฮ้” เจเรมี่ เย้ยหยันเมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มที่น่ากลัวนั้นทำให้มาเดลีนตัวสั่น “เมเรดิธเสียลูกไปแล้วเธอยังพยายามกล่าวหาว่าหล่อนใส่ร้ายเธออยู่อีกหรือ? มาเดลีน จะมีผู้หญิงที่สกปรกต่ำต้อย อำมหิต เป็นปิศาจชั่วร้ายเช่นเธออีกหรือ?”

เมื่อเขาพูดเช่นนั้น เขากัดฟันแน่นเพื่อข่มอารมณ์