บทที่ 406

ฌอนมองมาเดลีนด้วยความสงสัยทั้งหมดที่มี

“ทำไมเธอถึงพาภรรยาของฉันมาส่งที่โรงพยาบาลได้ วีล่า?”

“นั่นก็เพราะว่า…”

มาเดลีนกำลังคิดหาคำอธิบายตัวเองแต่แล้วจู่ ๆ ก็มีเสียงสะอื้นออกมาจากข้างในห้องพักฟื้นผู้ป่วย

สีหน้าของฌอนเปลี่ยนไปเป็นความวิตกทันทีและเขารีบหันหลังเข้าไปในห้องอย่างไม่รอคำตอบ

มาเดลีนสูดเอาลมหายใจเข้าลึกที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ ก่อนจะพาตัวเองเดินเข้ามาในห้องและทำเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติไป

เอโลอิสรู้สึกตัวในตอนนี้และวินาทีแรกที่เธอลืมตาขึ้นมาเธอร้องไห้ออกมาทันที

ฌอนเดินเข้าไปถามเธอด้วยความเป็นห่วง “เป็นอะไรไปเอลลี่? มีอะไรที่ทำให้คุณเศร้าขนาดนี้?”

ในตอนนั้นเองดูเหมือนว่าเอโลอิสจะรับรู้ถึงการปรากฏตัวของฌอนในตอนนี้ เธอมีดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้เงยหน้าขึ้นมองเขา ภายในสายตาของเธอในตอนนี้มีความความเจ็บปวดที่ไม่สามารถเยียวยาและรักษาได้อยู่ในนั้น

“ทำไมสวรรค์ต้องลงโทษเราแบบนี้ ฌอน? ทำไม…”

น้ำเสียงของเธอกำลังสั่นเครือในขณะที่น้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาจากดวงตาราวกับไข่มุก

ในสถานการณ์ตอนนี้ ฌอนรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นแรง

“คุณกำลังพูดอะไร เอลลี่? อย่าร้องไห้ ทำใจให้สบาย แล้วบอกผมมา”

เอโลอิสหัวเราะคิกคักกับตัวเองท่ามกลางน้ำตาของเธอและมองไปเพื่อสบตาเข้ากับสายตาฌอนที่กำลังจ้องเธอแบบมีความหมายกับหน้าไร้สีบนใบหน้าเธอ จากนั้น เธอหยิบจี้ในกระเป๋าออกมา

“ฉันเจอลูกสาวของเราแล้ว ฌอน”

“อะไรกัน? ดีไปเลย! คุณเจอเธอจริง ๆ แล้วเหรอ?” ความกังวลในการแสดงออกของฌอนถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้น “แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกัน? เอลลี่ ลูกสาวของเราอยู่ไหน?”

ฌอนกดดันเธออย่างไม่สามารถรอคำตอบได้ในขณะที่เอโลอิสหลับตาลงพร้อมกับความเจ็บปวด

“เธอตายไปแล้วล่ะ”

“อะ-อะไร? ตาย?” ฌอนรู้สึกโลกของเขากำลังพังทลาย

“แล้วพวกเราเองมีส่วนร่วมในการฆ่าเธอ…” เอโลอิสมีสายตาสำนึกผิด “มาเดลีน ครอว์ฟอร์ด เป็นลูกสาวของเรา…”

“อะไร... นี่คุณกำลังจะบอกผมว่าอะไร?”