บทที่ 408

หากมองไปที่กระจกใสที่สูงจรดเพดานอีกด้านหนึ่งจะเห็นริมฝั่งของแม่น้ำ และในอีกด้านหนึ่งก็จะมองเห็นทุกตารางนิ้วของเมืองหลวงรอบ ๆ ด้านล่างของตึก ถือว่าเป็นสถานที่ยอดเยี่ยมสำหรับสำนักงาน และแน่นอนว่ามันไม่ใช่สถานที่ที่คนทั่วไปจะเป็นเจ้าของได้หากว่าเพียงแค่พวกเขาประสงค์ที่จะได้มัน

เธอเคยถูกขโมยสิทธิที่จะเข้ามาในสถานที่แห่งนี้

เมื่อครั้งที่เขาเป็นสามีของเธอและเธอไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในสำนักงานของเขา เขาปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นเข้ามาและทำตามใจอย่างที่พวกเธอต้องการ

ริมฝีปากมาเดลีนอดไม่ได้ที่จะกระตุกเล็กน้อยในขณะที่เธอกำลังคิดเรื่องวันวาน เธอหยิบเอาอาหารที่เธอซื้อออกมาอย่างเงียบ ๆ

เธอไม่มีทางสวมผ้ากันเปื้อนและทำอาหารให้เขาอีก เพราะความเต็มใจที่เธอจะทำให้แบบนั้นมันไม่หลงเหลืออยู่แล้ว

เป็นที่ประจักษ์อยู่แล้วว่าตอนนี้เจเรมี่กำลังอารมณ์ดีในขณะที่เขากำลังทานอาหารอยู่ข้างนอกบ้านในขณะนี้ เขามีความสุขมากจนไม่สงสัยว่าเธอเป็นคนทำอาหารให้เขาจริง ๆ หรือไม่

แสงอาทิตย์สาดส่องในยามบ่ายของฤดูใบไม้ร่วงได้ส่องมาที่กระดุมสีดำที่ติดอยู่เหนือเสื้อของผู้ชายคนนี้ แสงที่กระทบลงมามีความอ่อนโยนเหนืการจ้องมองอย่างมีความหมายของเขา

หลังจากที่รับประทานอาหารกลางวันเสร็จ เธอเดินไปปอกผลไม้ให้เขา จากนั้นแล้ว เดินกลับมาที่ห้องทำงานของเจเรมี่อีกครั้ง เพื่อป้อนผลไม้ที่หั่นเป็นชิ้น ๆ แล้ว

“หวานไหม?” เธอถามด้วยรอยยิ้ม

เจเรมี่พยักหน้าพร้อมกับมองใบหน้าที่อ่อนโยนตรงหน้า ความต้องการในใจของเขาคือการทำให้ช่วงเวลานี้ผ่านไปได้อย่างช้าลง เพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียวก็ตาม...

ความต้องการของเขาได้ถูกขัดขึ้นเมื่อมีคนโทรเข้ามาก่อนที่เขาจะรับประทานผลไม้เสร็จ มีบางอย่างที่เขาต้องจัดการในตอนนี้ทำให้เขารีบร้อนออกไปจากห้อง

มาเดลีนเกือบจะใช้โอกาสนี้ในการเปิดคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของเจเรมี่ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนการของเธอได้ดำเนินต่อไป แต่หลังจากที่สำรวจดูรอบตัวเองอย่างรวดเร็ว เธอต้องหยุดชะงักลงเมื่อมีกล้องวงจรปิดติดอยู่ในสำนักงานของเขา

แน่นอนว่าเธอจะถูกจับได้อย่างแน่นอนหากเธอยังคงดำเนินตามแผนการต่อไป

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นเหลืออยู่ เธอจึงเริ่มแผนใหม่โดยการทำความสะอาดจานผลไม้และต่อด้วยทำความสะอาดโต๊ะทำงานของเขา

เธอจงใจปัดเมาส์ออกจากที่เดิม และเริ่มจัดระเบียบให้โต๊ะทำงานของเขาเข้าที่ใหม่อีกครั้ง เธอพยายามเสาะหาข้อมูลไล่ดูแฟ้มเอกสารภายในคอมพิวเตอร์ของเขา อนิจจา เขาล็อคหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองเอาไว้

ในตอนนี้มาเดลีนทำได้เพียงยอมแพ้ โชคดีที่เธอไม่ได้มามือเปล่า

ทันใดนั้น เจเรมี่เดินกลับมา พร้อมกับมีใครบางคนตามมาด้วยสองคน

มาเดลีนเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าเป็นเอโลอิสและฌอนที่เป็นคนเดินตามหลังเขามา