บทที่ 410

มาเดลีนเผยรอยยิ้มออกมาคล้ายว่ามีบางอย่างอยากจะพูดแต่ในขณะเดียวกันนั้นโทรศัพท์ของเธอได้ดังขึ้น

เธอมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือและเห็นว่าผู้ที่โทรมาคือเฟลิเป้

เธอกดรับสายด้วยท่าทางที่เป็นปกติและดูไม่มีพิรุธอะไรและกดวางสายเพียงแค่เอ่ยประโยคสั้น ๆ เพียงไม่กี่คำ

“ขอโทษนะเจเรมี่ ฉันมีบางอย่างที่ต้องจัดการที่ร้าน ฉันต้องขอตัวไปก่อน”

“งั้นผมจะไปหาคุณหลังเลิกงาน”

“เกรงว่าจะไม่ได้ เราไปเจอกันคืนนี้เลยดีกว่า” มาเดลีนตอบกลับ ในขณะที่หันหลังกลับออกไป เจเรมี่คว้ามือเธอไว้ ทำให้เธอต้องหันกลับมามองเขาด้วยความสงสัยในชั่วพริบตา เจเรมี่ก้มลงจูบที่ริมฝีปากเธอ

“จูบลา”

“...”

มาเดลีนตอบรับด้วยรอยยิ้มทั้งที่ความจริงแล้วเธอกำลังปฏิเสธอยู่

หลังจากที่เธอได้เดินจากไป รอยยิ้มที่มุมปากของเขาก็ได้หายไปเช่นกัน และดวงตาคมกริบของเขาเลือนลาง หลงเหลือไว้เพียงร่องรอยแห่งความเสียใจ

ณ ตอนนี้ เอโลอิสได้เปิดเผยออกมาว่ามาเดลีนเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเธอ ข้อสันนิษฐานนี้กำลังเป็นคำตอบที่สมบูรณ์ที่สุดในคำถามที่อยู่ในใจเจเรมี่

“ลินนี่...”

ชื่อนี้ได้ถูกพูดออกมาจากริมฝีปากเขาอย่างอ่อนโยน บ่งบอกได้ถึงความรักและความเสียใจที่เขามีให้อย่างสุดซึ้ง

...

มาเดลีนเดินทางมาพบกับบเฟลิเป้ เธอกำลังอธิบายให้เขาฟังในเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอและแผนการที่เธอและเขาได้ร่วมมือกัน

“ในคอมพิวเตอร์ของเจเรมี่ต้องใส่รหัสผ่านมากมาย เพราะงั้นข้อมูลที่คุณต้องการอาจจะไม่ได้มาง่าย ๆ อย่างที่คุณคิด”

“มันจะเป็นเรื่องที่ผิดไปซะหน่อย ถ้าหากว่าเราได้รู้ถึงโครงสร้างและแผนผังทั้งหมดภายในบริษัทของเขาได้อย่างรวดเร็วขนาดนั้น” เฟลิเป้หันหน้ามาหาเธอ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคล้ายแอลม่อนที่มีเสน่ห์กำลังประกายฉายแววอ่อนโยนอยู่ที่ใบหน้ามาเดลีน

“ผมขอพูดความจริงว่าเมื่อแผนการของเราสำเร็จ ผมอยากรู้จักคุณให้มากกว่านี้”

“วันใดที่เราได้สิ่งที่ต้องการและแผนของเราลุล่วงไปได้ด้วยดี วันนั้นฉันจะกลับไปยืนอยู่เคียงข้างคุณ”