บทที่ 422

เอโลอิสรีบตามไปในที่เกิดเหตุ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความวิตกกังวล “วีล่า ทำไมจู่ ๆ ถึงได้เดินออกไปกลางถนนแบบนั้น มันอันตรายรู้ไหม! ไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม?”

ได้ยินดังนั้น มาเดลีนก็ได้สติของตัวเองกลับมาอย่างสมบูรณ์ เธอส่ายหัวและพูดว่า “ฉันแค่คิดอะไรเพลินไปหน่อย ขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือ แต่ว่าฉันต้องไปแล้ว”

เอโลอิสและฌอนทั้งสองคนสังเกตได้ว่ามาเดลีนมีพฤติกรรมแปลก ๆ เล็กน้อยและทำให้พวกเขาเป็นกังวล แต่ในเวลานี้มาเดลีนได้ขึ้นรถแท็กซี่หายไปอย่างรวดเร็วจากมุมถนน

เธอลงจากรถเมื่อแท็กซี่ขับมาจอดที่หน้าอาคารบริษัทวิทแมน ตลอดระยะทางที่เดินทางมาที่นี่ ในหัวมาเดลีนยังคงคิดวนไปมากับเรื่องที่ได้ยินเมื่อไม่นานมานี้

มันอาจจะเป็น?

‘ไม่มีทางเป็นไปได้ หลุมฝังศพนั่นที่เจเรมี่พาฉันไปครั้งล่าสุดนั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฉันอย่างแน่นอน’

‘เขาเกลียดฉันมากขนาดนั้น ทำไมต้องสร้างหลุมศพให้ฉันด้วย นับประสาอะไรกับท่าทางที่ดูกังวลจนแทบคลั่งในตอนที่เขาไม่เห็นขี้เถ้าของฉันอยู่ที่นั่น? มาเดลีนใช้ความคิดกับตัวเองอย่างเงียบ ๆ ขณะที่เดินไปเปิดประตู’

เธอเปิดประตูก้าวเข้ามา กลิ่นน้ำหอมฉุนจัดก็ได้ลอยเข้ามาปะทะเข้ากับจมูกเธอในทันที ไหล่ของเธอถูกกระแทกจากใครบางคนอย่างแรง

“เป็นบ้าอะไรของเธอ? เธอเดินไม่ดูตาม้าตาเรือได้ยังไง?” น้ำเสียงที่ไม่พอใจของผู้หญิงคนนี้ดูกดขี่ข่มเหง

มาเดลีนลืมตาของตัวเองขึ้นและเห็นใบหน้าที่ดูมีชีวิตชีวา และน่าหลงใหล

ผู้หญิงคนนี้ที่อยู่ข้างหน้าเธอแต่งตัวเซ็กซี่และแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางที่อยู่บนหน้าบางเบา ผมสีบลอนด์ม่วงของเธอยาวลงมาถึงเอวถูกดัดให้เข้ากับรูปหน้าขับให้เธอดูสวยและสง่างาม

จากระยะไกลเช่นนี้ เธอมีกิริยาท่าทางที่ดูดีและรูปร่างที่สวยงาม

กระนั้น เมื่อเดินเข้าไปใกล้มากกว่าเดิมแล้ว ผู้หญิงคนนี้มีรสนิยมที่ไม่ดีนักเพราะน้ำหอมที่เธอใช้กลิ่นแรงเกินไป

ยิ่งไปกว่านั้น ตาของเธอเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดูไม่เป็นมิตรอย่างมาก

มาเดลีนเอ่ยพูดขึ้นอย่างใจเย็น “ขอโทษนะคะ แต่เธอเป็นคนที่เดินเข้ามาชนฉันนะ”

“แล้วถ้าเธอไม่มายืนตรงหน้าฉัน ฉันจะไปชนเธอทำไมกันล่ะ?” ผู้หญิงคนนั้นมองมาเดลีนอย่างจองหองก่อนจะยกมือของเธอขึ้นมากอดอกและส่งยิ้มให้ “เธอเป็นพนักงานในบริษัทวิทแมนงั้นเหรอ? คงไม่รู้สินะว่าฉันเป็นใคร? ฉันจะบอกอะไรเอาไว้ให้นะว่า ฉันคือผู้หญิงคนสำคัญในชีวิตของคุณวิทแมน เธอรับผิดชอบไหวไหมที่ทำให้ฉันโกรธเคือง? ฮืมม!”