บทที่ 426

มาเดลีนปรับอารมณ์ของเธออย่างรวดเร็วและยิ้ม “เจเรมี่ คุณปู่ต้องการพักผ่อน กลับกันเถอะ”

สายตาของเจเรมี่เพ่งเล็งไปที่การเยาะเย้ยชั่วขณะในสายตาของมาเดลีน เขาพยักหน้าเบา ๆ “ตกลง”

หลังจากที่พวกเขากลับไป มาเดลีนอาบน้ำเย็นเพื่อให้ตัวเองสงบ

'คุณปู่ดูเหมือนจะค้นพบตัวตนที่แท้จริงของฉันแล้วและจงใจเตือนให้ฉันอยู่ห่างจากเฟลิเป้

'เป็นไปได้ไหมว่าคุณปู่ได้ตรวจสอบบางอย่างเป็นความลับกับเรื่องของฉัน?

'ฉันต้องเร่งให้เร็วขึ้น

'ถ้าฉันยืดยื้อต่อไป เจเรมี่จะมองผ่านฉันได้ในไม่ช้าก็เร็ว

'อย่างไรก็ตาม ไอคิวของเขาไม่ได้ต่ำซะด้วย'

ตอนเที่ยงคืน มาเดลีนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นหลังจากที่เจเรมี่หลับไป

เธอค่อย ๆ ดึงตัวเองออกจากอ้อมกอดของเจเรมี่ เธอเดินออกไปที่ห้องทำงานของเจเรมี่โดยใช้แสงจันทร์ในการมองเห็นรอบ ๆ

หลังจากสังเกตมาสองสามวันนี้ มาเดลีนตรวจสอบอย่างมั่นใจว่าเจเรมี่ไม่ได้ติดตั้งระบบรักษาความปลอดภัยไว้

เธอเปิดไฟและมองดูเอกสารบนโต๊ะทำงานของเขา ส่วนใหญ่เป็นเอกสารของบริษัท แต่ทั้งหมดนั้นไม่สำคัญ

จากนั้นมาเดลีนก็เปิดคอมพิวเตอร์และเปิดแสดงหน้าที่จำเป็นต้องป้อนรหัสผ่านหลังจากที่หน้าจอสว่างขึ้น

รหัสผ่าน

เขาตั้งรหัสผ่านอะไรไว้?

มาเดลีนพยายามป้อนวันเกิดของเจเรมี่และเมเรดิธ แต่รหัสที่คิดไว้ของเลขทั้งคู่ล้มเหลว

เมื่อเธอกำลังหยุดกดรหัสไว้สักพัก ร่างเล็ก ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้าของห้องทำงาน “คุณแม่ครับ”

“แจ็ค?” มาเดลีนประหลาดใจที่เห็นเด็กน้อยที่เดินมาอย่างงัวเงีย