บทที่ 440

‘แต่ตอนนี้นายกำลังหาประโยชน์จากความตายของฉันอย่างน่าตลกและยังบอกว่านายรักฉัน?’

‘เจเรมี่ นายมันน่าสมเพช’

“ผมต้องไปเมืองเอฟในอีกสามชั่วโมง ผมจะอยู่ที่นั้นประมาณสองวัน” เสียงทุ้มต่ำของชายคนนั้นดังขึ้น

เมืองเอฟ?

ดวงตาของมาเดลีนเป็นประกายระยิบระยับ แล้วเธอก็ตอบเรียบ ๆ ว่า “โอเค”

เมื่อเจเรมี่ได้ยินคำตอบที่ไร้ความรู้สึกของเธอ เขาก็เบิกตากว้างขึ้นและเห็นท่าทีที่เย็นชาของมาเดลีนจากการมองผ่านกระจกมองหลังของรถ

หลังจากที่รถหยุด มาเดลีนลงจากรถและเข้าไปในบ้าน เธอต้องการไปหาแจ็คสัน เธอจำได้ว่าเอโลอิสมารับเขาเมื่อเช้านี้

แม้ว่าแจ็คสันจะไม่ใช่หลานชายแท้ ๆ ของพวกเขา แต่เขาก็ยังคงเป็นหลานชายของเอโลอิสกับฌอนในใจพวกเขาเสมอ พวกเขารักเด็กคนนี้จากใจจริง

มาเดลีนกลับไปที่ห้องของเธอและคว้าชุดนอนของเธอ เพื่อไปอาบน้ำ

เมื่อเธอหันหลังกลับ เธอเห็นเจเรมี่มองเธอด้วยสายตาที่สับสน

“มีอะไรงั้นเหรอ? คุณจะด่าฉันที่พูดกับแม่แบบนั้นหรือคุณจะมาบอกว่ามาเดลีนอดีตภรรยาของคุณเป็นนังผู้หญิงสาวเลว แล้วยังไงล่ะ ฉันไม่มีสิทธิ์ปกป้องเธอเหรอ?”

เธอยิ้มออกมาอย่างประชดประชันอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเธอก็เดินไปประจันหน้ากับผู้ชายที่ยังยืนเงียบอยู่

“ถ้าคุณจะมาสั่งสอนฉัน คุณเก็บคำพูดของคุณไว้เถอะ ฉันจะไม่เปลี่ยนความคิดของฉัน”

ทันทีที่เธอพูดจบ เจเรมี่ก็ยกมือขึ้นและลูบหัวของเธออย่างอ่อนโยน

เขาก้มหน้าลงและหลับตา จากนั้นริมฝีปากบางของเขาก็แนบลงบนริมฝีปากของเธอ เขาละเมียดละไมบรรจงจูบเธออย่างนุ่มนวล

มาเดลีนไม่ทันตั้งตัว เธอไม่คิดว่าเจเรมี่จะเงียบใส่และไม่โกรธเธอ แต่เขากลับจูบเธอแทน

เธอตกตะลึงในไม่กี่วินาที เมื่อเธอดึงสติตัวเองกลับมา เจเรมี่ก็ผลักตัวออกจากเธอ