บทที่ 442

คาเลนจะพอใจกับสิ่งนั้นได้ยังไง? ทว่า เธอไม่มีทางเลือก เธอจึงทำได้เพียงยอมเดินออกไปในทันที

อีวอนขมวดคิ้วและกัดฟันด้วยความโกรธ เธอทำได้เพียงเดินตามคาเลนออกจากห้องประชุม

“คุณป้าคาเลนคะ วีล่าทำตัวน่ารังเกียจมาก! ถ้าเธอไม่เคารพฉันก็ไม่เป็นไรเลย แต่เธอไม่แม้แต่จะให้เกียรติคุณป้าต่อหน้าหัวหน้าแผนกพวกนั้น!”

อีวอนรู้สึกขุ่นเคืองและเธอก็เริ่มด่าทอให้คาเลนฟัง

“คุณป้าคาเลน ในเมื่อพี่เจเรมี่ไม่อยู่ คุณป้าควรจะห้ามปรามวีล่าและสอนบทเรียนให้เธอ! ไม่อย่างนั้นเธอจะคิดว่าเธอเป็นผู้นำของที่นี้”

คาเลนเย้ยหยัน “เธอพูดถูก คืนนี้ป้าจะบอกให้เธอได้รู้ว่าใครกันแน่คือผู้นำของที่นี่”

ไม่กี่นาทีผ่านไปหลังจากการประชุมเสร็จสิ้น มาเดลีนได้รับโทรศัพท์จากคฤหาสน์วิทแมน คนที่โทรมาบอกกับเธอว่าอาวุโสวิทแมนต้องการพบเธอในคืนนี้

ถ้าเป็นเมื่อหกปีที่แล้ว มาเดลีนคงจะเชื่อว่าอาวุโสต้องการพบเธอจริง ๆ แต่หลังจากที่เธอเสียชีวิตแล้วได้ชีวิตใหม่นี้มา เธอก็ไม่ไร้เดียงสาอีกต่อไป

ถึงอย่างนั้น มาเดลีนก็ยังตอบตกลงไป

เธอคว้ากระเป๋าและสวมใส่รองเท้าส้นสูงของเธอ ขณะที่เธอเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์

คาเลนกับอีวอนได้เตรียมกับดักสำหรับมาเดลีนไว้แล้ว เมื่อพวกเขาเห็นเธอ คาเลนก็แสดงรอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้า

“ลูกสะใภ้ที่รักของฉันอยู่นี่แล้ว เรามาเริ่มทานอาหารเย็นกันเถอะ” เธอพูดจาประหลาด จากนั้นเธอก็มองดูรองเท้าของมาเดลีน “สมมุติว่าเธอกำลังตั้งครรภ์และเธอยังสวมรองเท้าส้นสูงอยู่ จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณล้มนะ วีล่า?”

อีวอนยิ้มเยาะและพูดแทรกว่า “จริงสิ วีล่า เธอใส่ส้นสูงแบบนี้ได้ยังไง? ถ้าหกล้มแล้วแท้งขึ้นมาล่ะ? เธออยากจะให้กำเนิดเด็กคนนี้โดยไม่มีภาวะแทรกซ้อนอะไรใช่ไหม? เกียรติที่ยิ่งใหญ่ของคนเป็นแม่เพิ่มขึ้นก็ต่อเมื่อตำแหน่งของลูกเพิ่มขึ้นด้วย ลูกของเธอจะสืบทอดธุรกิจขนาดใหญ่ในอนาคตนะ”

“เกียรติของแม่เพิ่มขึ้นเมื่อตำแหน่งของลูกของเธอเพิ่มขึ้นเหรอ? เธอเป็นผู้หญิงในยุคศตวรรษที่ 21 และเธอกำลังพูดเรื่องโง่ ๆ อยู่ รู้ตัวบ้างไหม? น่าสมเพชจัง” มาเดลีนมองมาที่เธอ “ฉันจะสวมใส่อะไรก็ได้ที่ฉันต้องการ เธอไม่มีสิทธิ์มาวิพากวิจารณ์”