บทที่ 457

แดเนียลหันกลับไปมองเช่นกัน ในวินาทีถัดมา เขาก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน ขณะที่สีหน้าของเขาเคร่งขรึม

มาเดลีนไม่รู้ว่าใครอยู่ข้างหลังเธอ แต่จากปฏิกิริยาของเอวาและแดเนียล เธอก็เดาได้ว่าเป็นใคร

ในเวลานี้ เธอได้ยินผู้คนมากมายกระซิบกันในหมู่พวกเขา ผู้หญิงสองสามคนถึงกับหน้าแดงเมื่อเห็นเจเรมี่

“ผู้ชายคนนั้นหล่อมาก!”

“เขาดูเหมือนประธานของบริษัทวิทแมน!”

“ฉันเห็นเขาออกสื่อมาก่อน! เขาคือ เจเรมี่ วิทแมน!”

มาเดลีนวางตะเกียบของเธอลงโดยไม่กระพริบตา เธอไม่แม้แต่จะหันกลับไป “เอวา แดน เราไม่ต้องสนใจคนที่ไม่เกี่ยวข้องหรอก เปลี่ยนไปกินร้านอื่นกันเถอะ”

เอวาทำหน้าบึ้งใส่เจเรมี่ที่กำลังเดินอยู่ขณะที่เธอกำหมัดแน่น “ตกลง ฉันจะฟังเธอ แมดดี้! แดน ไปกันเถอะ!”

“โอเค เราไปกันเถอะ” แดเนียลก็ลุกขึ้นเช่นกัน จากนั้น เขามองเจเรมี่ด้วยความไม่พอใจจากสายตาที่โกรธจัด

มาเดลีนคว้ากระเป๋าของเธอ เมื่อเธอหันกลับมาก็เห็นว่าเจเรมี่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว

ชายคนนั้นยังคงสง่างามและยืนอยู่ตรงนั้น แจ็กเก็ตหนังสีดำของเขาเปื้อนละอองความหนาวเย็นของฤดูหนาว อย่างไรก็ตาม ดวงตาของเขาไม่มีความเย็นชาเหมือนที่เคยเจอมา แต่มันดูอบอุ่นเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิ

“ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากเจอฉันในตอนนี้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันต้องบอกเธอ” เจเรมี่กล่าวเบา ๆ

มาเดลีนมองไปที่เอวาและแดเนียลก่อนที่เธอยิ้ม “เอวา แดน รอฉันด้วยสิ”

หลังจากที่เธอเรียกพวกเขา เธอไม่ได้สนใจที่จะมองเจเรมี่เลย เธอเดินออกไปนอกร้านและรอให้เขาตามเธอไป

ลมของคืนฤดูหนาวนี้หนาวมากจนทะลุกระดูกของพวกเขา มาเดลีนยืนอยู่ใต้แสงไฟถนน ใบหน้าที่บอบบางของเธอดูเย็นชาเป็นพิเศษภายใต้แสงไฟสีเหลือง

“คุณวิทแมน นายมีความสามารถที่น่าทึ่งมากนะ นายหาฉันเจอตลอด ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหน ทำไมเหรอ? นายมาที่นี่เพื่อมาจับว่าภรรยาของนายทำผิดกฎหมายหรือเปล่างั้นสินะ? อย่างที่คนรักของนายเคยเป็นแบบนั้นน่ะสิ? ยังไงก็แล้วแต่ นายควรจำไว้ว่าฉันไม่มีความเกี่ยวข้องกับนายอีกแล้ว นายไม่มีสิทธิ์ถามว่าฉันอยู่กับใครหรือทำอะไร”

เธอเยาะเย้ยด้วยรอยยิ้มประชดประชันบนใบหน้าของเธอ

เจเรมี่ได้ยินเสียงเธอดังและชัดเจน เขายังจำช่วงเวลาที่เห็นมาเดลีนกินทาโก้กับซอสพริกเผ็ด ๆ ข้าง ๆ รถอาหารกับแดเนียลได้ เมื่อเขาเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันในตอนนั้น เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก