บทที่ 473

นี่ก็เข้าปีที่หกแล้ว

หกปีผ่านไปเพียงชั่วพริบตา

เมเดลีนวางนิ้วของตัวเองลงเพื่อทำการสแกนเปิดประตูอพาร์ตเมนต์ ในขณะนี้ความคิดของเธอกำลังลอยฟุ้งไปทั่ว เธอจำได้ถึงเรื่องที่เธอถูกสั่งจำคุกโดยที่ไม่มีความผิดอะไร และเรื่องที่เธอถูกทรมานตลอดช่วงระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา

เธอไม่อาจลืมได้ว่า เธอถูกนักโทษหญิงพวกนั้นบังคับให้เธอคลอดลูกยังไงในคืนที่เลวร้ายเช่นนั้น

นี่เธอลืมไปได้ยังไงว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดลูกของเธอ?

อย่างไรก็ตาม ปีนี้ค่อนข้างแตกต่างออกไป เพราะว่าเธอจะไม่ต้องไปร้องไห้ที่หลุมศพอันว่างเปล่านั่นอีกแล้ว

เธอรู้แล้วว่าลูกของเธอยังไม่ตาย

“คุณแม่ครับ พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของผมครับ” แจ็คสันเฉลยออกมา เสียงใสกังวานราวกับระฆังของเขา ทำให้เมเดลีนกลับมาสู่ปัจจุบัน

เธอค่อนข้างตกใจเล็กน้อย และไม่สามารถเก็บกดความเจ็บปวดที่ฝังลึกอยู่ในใจของตัวเองได้

แจ็คสันเป็นลูกของเมเรดิธและเจเรมี่ แต่เรื่องตลกร้ายคือลูกของเธอเกิดวันเดียวกันกับแจ็คสัน

“คุณแม่ครับ พรุ่งนี้คุณแม่จะไปร่วมฉลองวันเกิดกับผม ใช่ไหม?” เด็กชายตัวน้อยกระตุกชายเสื้อโค้ตของเธอ

เมเดลีนก้มศีรษะลงต่ำพลางยิ้ม แล้วมองไปที่ดวงตาบริสุทธิ์ที่กำลังคาดหวังของเด็กชายตัวน้อย เธอลูบผมเขาเบา ๆ

“แน่นอน แม่จะไปร่วมงานวันเกิดนะ”

ความสุขถูกประกายในดวงตาของแจ็คสัน เขาชูนิ้วก้อยของตัวเองไปยังเมเดลีนก่อนที่จะพูดว่า “คุณแม่ มาเกี่ยวก้อยสัญญากัน”

เมเดลีนยิ้มออกมาให้กับความน่ารักนั่น ก่อนที่จะเกี่ยวก้อยสัญญาจะแจ็คสัน

รอยยิ้มเบิกบานขนาดใหญ่ปรากฏบนใบหน้าที่สมบูรณ์แบบของแจ็คสัน เมื่อเมเดลีนเห็นดังนั้น เธอก็รู้สึกสบายใจเช่นกัน

เธอถอดเสื้อคลุมออก และกำลังง่วนทำบางอย่างให้แจ็คสันกิน

ขณะที่เธอกำลังเดินเข้าไปในครัว เธอนึกบางอย่างขึ้นมาได้ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องพักแขก

เมเดลีนคิดว่าห้องจะว่างลงแล้ว แต่เธอยังเห็นเจเรมี่อยู่บนเตียงนั่น และเขากำลังนอนอยู่ท่าเดิมเหมือนกับเมื่อเช้านี้ก่อนที่เธอจะออกไป