บทที่ 475

ผู้คนจำนวนมากเริ่มมาล้อมรอบบริเวณที่เกิดเหตุ หลังจากที่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น

ในขณะที่รถกำลังพุ่งเข้าหา เมเดลีนคิดว่าเธอไม่มีทางที่จะหลบพ้น แต่ในเพียงชั่วพริบตาเดียวกลับมีแรงดึงอย่างแรงคว้าเธอเอาไว้ ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกสัมผัสได้ถึงความปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ขณะที่เธอยังอยู่ในอาการตื่นตระหนก ใครบางคนกำลังจับไหล่ของเธอไว้แน่น

“เอวลีน เป็นอะไรไหม? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

ในขณะที่เธอได้ยินเสียงเป็นห่วงอันคุ้นเคย สุดท้ายเมเดลีนก็รู้ว่าคนที่ดึงเธอเข้ามาไว้ในที่ปลอดภัยคนนั้นก็คือ เอโลอิส

ใบหน้าสูงศักดิ์สง่างามของเอโลอิสเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ดวงตาของเธอที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงกำลังพิจารณาร่างกายของเมเดลีน ว่ามีอาการบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่

เมเดลีนสับสนอยู่สองสามวินาที ก่อนจะตอบว่า “ฉันสบายดี ขอบคุณค่ะ คุณนายมอนต์โกเมอรี่”

เมื่อเอโลอิสได้ยินสรรพนามที่เมเดลีนใช้กับเธอ ดวงตาของเธอก็กลายเป็นสีแดง แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรอยู่ดี

เธอรู้ดีว่าเธอหมดสิทธิ์ที่จะได้ลูกสาวของตัวเองคืน

เมเดลีนหันไปมองรถที่เกือบจะพุ่งชนเธอ รถคันดังกล่าวพุ่งเข้าชนต้นไม้ที่อยู่ใกล้ ๆ จนหน้ารถยุบลงมาครึ่งหนึ่ง อย่างไรก็ตามคนขับไม่เป็นอะไรมาก เขากำลังโทรเรียกให้บริษัทประกันมาลากรถ ขณะที่เขาดูวนกระวายใจเป็นอย่างมาก

“เกือบแล้ว! ฉันเกือบจะชนสาวสวยคนนั้นแล้ว!

“ขอบคุณผู้หญิงที่ดูมีภูมิฐานคนหนึ่งที่เข้ามาช่วยเธอไว้ ไม่อย่างนั้น ฉันก็คิดไม่ออกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

“พวกเขาดูคล้ายกันอย่างเหลือเชื่อ ดังนั้นฉันคิดว่าพวกเขาเป็นแม่ลูกกันอย่างแน่นอน มันเป็นสัญชาตญาณของคนเป็นแม่อยู่แล้วที่จะเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องลูกสาวของตัวเอง ดูตอนนี้สิคนเป็นแม่ร้องไห้ออกมาด้วยความเป็นห่วงใหญ่แล้ว”

เมเดลีนกำลังจะออกไปจากสถานการณ์นี้ แต่เมื่อได้ยินความคิดเห็นของผู้ที่มามุงดูเหตุการณ์เธอจึงค่อย ๆ หันหลังกลับในขณะที่ความรู้สึกของเธอเริ่มอ่อนไหว

เธอเห็นเอโลอิสยืนอยู่ตรงนั้น และพยายามระงับอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ แต่เธอก็ยังคงไม่สามารถที่จะหยุดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มได้

เมเดลีนสังเกตเห็นได้ว่า มีบาดแผลขนาดใหญ่อยู่ที่น่องขวาของเอโลอิส และเลือดสีแดงสดก็เริ่มไหลออกมา

เธอเดินไปหาเอโลอิสด้วยคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน “ทำไมถึงไม่บอกว่าคุณได้รับบาดเจ็บล่ะ?”

เอโลอิสส่ายหัวด้วยน้ำตาคลอเบ้า “ไม่เป็นอะไรเลยตราบใดที่ลูกไม่เป็นอะไร”