บทที่ 478

ทั้งเอโลอิสและฌอนต่างกังวลว่า คืนนี้เมเดลีนจะไม่มา และในวินาทีที่พวกเขาเห็นว่าเธอเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพร้อมกับแจ็คสัน ดวงตาของพวกเขาก็เปล่งประกายด้วยความปีติยินดี

“เอวลีน! เอวลีน ลูกมาที่นี่จริง ๆ ด้วย!” เอโลอิสเดินไปหาเมเดลีนด้วยความตื่นเต้น

เมเดลีนมองไปยังผ้าพันแผลที่ขาของเอโลอิสโดยที่เธอไม่รู้ตัว แล้วเมื่อเธอเห็นว่าเอโลอิสยังคงเดินกะเผลกอยู่ เธอก็พูดออกมาเรียบ ๆ ว่า “คุณนายมอนต์โกเมอรี คุณควรนั่งพักจะดีกว่าไม่อย่างนั้นแผลคุณอาจจะเปิดได้ ฉันไม่อยากจะติดค้างอะไรกับคุณ”

เมื่อเอโลอิสได้ยินดังนั้น เธอก็มองไปยังเมเดลีนด้วยสายตาเศร้าสร้อย “คนเป็นแม่ทุกคนต้องการให้ลูกของพวกเขาปลอดภัยและมีสุขภาพที่แข็งแรงกันทั้งนั้น แม่จะมีความสุขเสมอตราบเท่าที่ลูกสบายดี ลูกไม่ได้ติดค้างอะไรต่อพวกเราเลย เป็นพวกเราเองที่เป็นคนทำผิดต่อลูก”

ฌอนพยักหน้าอย่างเข้าข้างเอโลอิส เขามองไปที่เมเดลีนด้วยความรักและความเจ็บปวดที่ฉายชัดในแววตาของเขา “เอวลีน เราได้ทำผิดต่อลูกมาก หากลูกไม่ต้องการที่จะยอมรับพวกเรา ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็จะไม่บังคับลูก แต่แม่ของลูกและพ่อเองต่างก็มีความสุขมากตราบเท่าที่เรายังสามารถพบกับลูกได้”

หลังจากได้ฟังดังนั้น เมเดลีนก็พูดโดยที่ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา “เราไม่ได้กำลังฉลองวันเกิดของแจ็คกันเหรอคะ?”

เอโลอิสและฌอนนิ่งค้าง หลังจากนั้นพวกเขาก็ยิ้มออกมาพลางพยักหน้า

“ใช่ วันนี้พวกเราจัดงานฉลองวันเกิดของแจ็ค แต่ก่อนที่เราจะเริ่มเฉลิมฉลองกัน เจเรมี่มีอะไรจะมอบให้กับลูก” เอโลอิสพูดขณะมองไปยังชายที่เดินถือเค้กเข้ามา

เมเดลีนขมวดคิ้วเข้าหากัน “ฉันไม่ต้องการที่จะมีอะไรเกี่ยวข้องกับผู้ชายคนนี้อีก ถ้าหากว่าการที่คุณขอให้ฉันมาที่นี่เพื่อที่จะพูดจายกยอเขาแล้วละก็ ฉันคงจะต้องกลับเดี๋ยวนี้”

“เอวลีน! อย่าไปนะลูก!” เอโลอิสหยุดเธอเอาไว้ “เอวลีน อย่าโกรธเลย ถ้าลูกไม่ชอบ ถ้าอย่างนั้นแม่ก็จะไม่พูดถึงมันอีก”

ในจังหวะที่เมเดลีนเดินผ่านเขา เจเรมี่ก็ได้คว้าข้อมือของเธอไว้

ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ไปยังผิวหนังของเธอ ความร้อนนั้นกระจายไปทั่วร่างกายของเธอ

เมเดลีนค่อย ๆ เงยหน้ามองเขาอย่างหงุดหงิด “ปล่อย”

“แจ็คอยากให้เธออยู่ร่วมฉลองวันเกิดกับเขา ส่วนเรื่องของขวัญของฉัน ฉันเชื่อว่าเธอจะยอมรับมันได้ในวันหนึ่ง”

“แดดดี้กับคุณแม่กำลังพูดเรื่องอะไรกันครับ? ของขวัญอะไร?” แจ็คสันเงยหน้าขึ้นถาม