บทที่ 484

เจเรมี่เออออไปกับเธอและยิ้มแย้ม “ใช่แล้วครับ ผมกับภรรยาต้องการที่จะรื้อฟื้นความหลังกันอีกครั้ง”

เมเดลีนส่งสายตาไม่พอใจไปยังเจเรมี่ซึ่งเขาเองไม่ได้สนใจในสายตานั่น แต่ยังคงช่วยหญิงชราเก็บมันเทศพวกนั้นและถือตะกร้าให้กับเธอ

“คุณอยู่ใกล้ ๆ นี้ใช่ไหม? ผมสามารถช่วยคุณถือตะกร้าใบนี้กลับบ้านได้”

“ขอบคุณมาก” หญิงชราตอบรับความช่วยเหลือของพวกเขาและเริ่มชี้ทางให้

เจเรมี่ค่อย ๆ จับมือเมเดลีนมากุมไว้ในมือของเขา ก่อนจะเดินตามหญิงชราไป

ความพยายามของเมเดลีนที่จะดิ้นให้หลุดจากอุ้งมือของเขาไม่เป็นผล

“พวกเธอทั้งสองเป็นคู่ที่ดูรักกันมากจริง ๆ ถึงได้เดินทางมาทะเลแม้ว่ามันจะหนาวแค่ไหนก็ตาม” หญิงชรานึกย้อนกลับไปด้วยรอยยิ้มลึกซึ้ง เมื่อเห็นมือของเมเดลีนและเจเรมี่ที่กำลังประสานกัน “เธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีมากจริง ๆ ที่มีสามีน่ารักแบบนี้ ฉันจำได้ว่าเขาวิ่งสุดกำลัง ในตอนที่ขาเธอเจ็บเมื่อหลายปีก่อน เขาหอบหนักเมื่อมาถึงศูนย์รักษาพยาบาล โอ้ เขาต้องกังวลและเป็นห่วงเธอมากขนาดไหน ฉันรู้ได้ในทันทีว่า พวกเธอทั้งสองคนจะต้องลงเอยกัน และฉันก็คิดถูก”

เมเดลีนแสยะยิ้มอย่างเหยียดหยันกับคำพูดพวกนั้นขณะที่เธอมองไปยังเจเรมี่

“สิ่งที่คุณเห็นเป็นเพียงผิวเผินของความจริงค่ะ คุณยาย”

“ยายแก่คนนี้ไม่เห็นอะไรเลย นอกจากความรักและความเสน่หาในสายตาของชายหนุ่มรูปงามเหมือนคนนี้ เมื่อมองไปที่เธอ” หญิงชราแซวว่า “การทะเลาะกันไม่ใช่เรื่องแปลกของคู่แต่งงาน ฉันก็เคยจู้จี้จุกจิกสามีของตัวเองที่ล่วงลับไปแล้วทุกวันเหมือนกัน ในสมัยที่ แต่ฉันค้นพบว่าโลกนี้ช่างเงียบสงัดเหลือเกินในวันที่เขาจากไป”

“ชีวิตของคนเรานั้นสั้นกว่าที่คิดเอาไว้มาก ดังนั้นจนทะนุถนอมคนที่อยู่ตรงหน้าและดูแลเขาให้ดีตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า”

“คุณยายพูดถูก ผมจะทะนุถนอมดูแลภรรยาของผม และพยายามทำให้เธอมีความสุขอย่างแน่นอน” เจเรมี่พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว

หญิงชราหันไปมองเขาอย่างคาดหวัง

ไม่นานหลังจากนั้น ทั้งสามคนก็มาถึงหน้าบ้านของหญิงชรา

เมเดลีนใช้โอกาสนี้ตีตัวออกหากจากเจเรมี่และกล่าวคำอำลา แต่หญิงชรากลับดูกระตือรือร้นที่จะเชิญพวกเขาร่วมรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน

และเมื่อเห็นว่าเมเดลีนกำลังจะเอ่ยปฏิเสธ เจเรมี่ก็รีบตอบตกลงก่อนที่เธอจะพูดออกมา

หญิงชราเตรียมอาหารกลางวันด้วยความสุขใจ “ลูก ๆ ของฉันทั้งหมดอาศัยอยู่ในเมือง และพวกเขาก็ไม่ได้กลับมาที่นี่บ่อยนัก ฉันดีใจมากเลยนะที่ในที่สุดก็มีคนมาร่วมทานอาหารกับฉัน วันนี้ฉันช่างโชคดีจริง ๆ”

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง บนโต๊ะมีอาหารที่เรียบง่าย แต่ดูพิถีพิถันและดูน่ารับประทานอยู่หลายอย่าง