บทที่ 487

ลูกชาย?

เมเดลีนตื่นตะลึง

‘เมเรดิธโกหกฉัน ฉันให้กำเนิดลูกชาย ไม่ใช่ลูกสาว!’

เมเดลีนรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น

ความสงสัยได้เผยผ่านสายตาของเธอ ในขณะที่เธอจ้องมองที่ชายหนุ่มที่ร่าเริงคนนั้น

เจเรมี่อ่านถ้อยคำที่ยังไม่ได้พูดออกมาผ่านทางสายตาของเมเดลีน เขามองไปที่เธอก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

ด้วยการตอบรับที่ไร้เสียงของเขา เมเดลีนรู้สึกราวกับว่าความสงสัยทั้งหมดได้หายไปจากใจของเธอ จากนั้นเธอก็รีบลงจากรถ เธอก้าวยาว ๆ เข้าไปในคฤหาสน์มอนต์โกเมอรี

เจเรมี่หลับตาลงอย่างสำนึกผิด ขณะที่เขาจ้องมองไปยังท่าทางกระวนกระวายของเมเดลีน

ใช่ เมเรดิธเป็นคนเลว แต่เขาไม่ได้เป็นเหมือนกับหล่อนใช่ไหม?

ณ ช่วงเวลารับประทานอาหารมื้อค่ำในคฤหาสน์ เอโลอิสกำลังเดินจูงมือแจ็คสันไปที่ห้องอาหารโดยมีฌอนเดินเคียงข้างเธอ ทันใดนั้นคนรับใช้คนหนึ่งมาหาเธอด้วยความเร่งรีบแล้วตะโกนว่า “คุณท่านคะ คุณเอวลีนกลับมาแล้วค่ะ!”

ทั้งเอโลอิสและฌอนต่างก็ไม่เชื่อหูของพวกเขา เมื่อพวกเขาหันหลังกลับมาพร้อมกัน ทั้งคู่ก็ได้เจอกับเมเดลีนที่มีท่าทีกระวนกระวาย พวกเขาทั้งแปลกใจและดีใจที่ได้พบเธอ

“เอวลีน!” เอโลอิสเรียกเมเดลีนด้วยความรัก ก่อนเธอจะยั้งตัวเองไม่ให้ก้าวอออกไป

ฌอนมองดูเมเดลีนที่เข้ามาหาพวกเขา ด้วยความหวังและความสุขในดวงตาของเขา “มาทันเวลาพอดีเลยลูก เอวลีน มานี่ มาทานอาหารค่ำกับพ่อกับแม่สิ”

เธอจ้องมองไปยังคนทั้งคู่ที่อยู่ต่อหน้าเธอ แต่เห็นได้ชัดว่าจิตใจของเมเดลีนไม่ได้จดจ่ออยู่ที่พวกเขาเลย

เธอมองกวาดไปรอบ ๆ ตัวเธออย่างกระวนกระวาย ก่อนที่สายตาของเธอสะดุดมองร่างเล็ก ๆ ของแจ็คสันที่กำลังเดินออกมาจากด้านหลังของเอโลอิสและฌอน

“แม่ครับ” แจ็คสันกล่าวทักทายเมเดลีนอย่างอ่อนหวาน

แก้มที่ดูอ่อนเยาว์และหล่อเหลาของเด็กชาย เบ่งบานไปด้วยรอยยิ้มดั่งเทพบุตร

เมเดลีนรู้สึกถึงหัวใจเต้นแรงของเธอ ทันทีที่เธอจ้องมองมาที่แจ็คสัน