บทที่ 495

เอกสารถูกจัดรูปแบบราวกับว่ามันเป็นไดอารี่

เมื่อคลิกเข้าไป สิ่งแรกที่เมเดลีนเห็นคือวันที่ด้านบน

มันลงวันที่เมื่อสามปีที่แล้ว หลังจากวันที่เธอ 'เสียชีวิต' ลง

เนื้อหาที่เหลือทำให้เมเดลีนพูดไม่ออก

[ฉันไม่เคยคิดว่าเธอจะทิ้งฉันไปแบบนี้ เธอจะไม่ทำใช่ไหม? นี่คงเป็นการเล่นตลกใช่ไหม? อย่าล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้เมเดลีน มันไม่ตลก

[เธอบอกว่าเธอรักฉัน จะกวนฉันไปตลอดชีวิต แต่ทำไมตลอดชีวิตมันถึงสั้นนักล่ะ? เป็นไปไม่ได้ ฉันรับไม่ได้ที่จะเชื่อว่ามันเป็นแบบนั้น...

[เธอต้องทำสิ่งนี้โดยเจตนา เมเดลีน เธอกำลังทำแบบนี้เพื่อที่ฉันจะไม่ได้มีวันลืมเธอ และคิดถึงเธอตลอดไป เธอมันเจ้าเล่ห์ แต่ฉันดันตกหลุมพราง

[เมเดลีน...

[เมเดลีน...]

“...”

หลังจากนั้นทุกอย่างเป็นเพียงชื่อของเธอที่พิมพ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มือของเธอที่อยู่บนเมาส์สั่นเบา ๆ

ในเวลานั้นเธอสามารถอ่านคำที่พิมพ์ในเอกสารบนหน้าจอได้อย่างชัดเจน เมเดลีนพบว่าตัวเองไม่สามารถจะจินตนาการได้เลยว่าเจเรมี่น่าจะรู้สึกอย่างไรเวลาที่เขาเขียนมันในตอนนั้น

และเธอไม่เข้าใจว่าทำไมเจเรมี่ถึงพิมพ์คำที่เขาพิมพ์ไว้

ราวกับว่าเขาไม่สามารถยอมรับความจริงที่ว่าเธอ ‘ตาย’ แล้ว ได้เลย

ร่องรอยของความพังทลายมองเห็นได้ภายในบรรทัด

เมเดลีนจ้องไปที่คำอย่างพูดอะไรไม่ออก แต่การประทับเวลาเมื่อบันทึกเอกสารทำให้ไม่สามารถปลอมแปลงได้

เมเดลีนขมวดคิ้วขณะจ้องมองไปที่เอกสารนับพันที่บรรจุอยู่ภายในไฟล์

เธอพบว่ามันยากที่จะคลิกเมาส์และเจาะเข้าไปในเอกสารอันอื่น ๆ อีก

ทันใดนั้น พนักงานคนหนึ่งก็เข้ามาเตือนเธอ “คุณวิทแมนมาค่ะ คุณวีล่า”