บทที่ 503

เมื่อเมเรดิธและไดอาน่าตะโกนออกมา ผู้คนส่วนใหญ่ในห้องต่างก็หันมามองเมเดลีนด้วยความสนใจ

เอโลอิสและฌอนโกรธจัดจนเด้งตัวขึ้นยืนเพื่อปกป้องเมเดลีน

“ปล่อยให้พวกเธอพูดในสิ่งที่พวกเธอต้องการจะพูดเถอะค่ะ” เมเดลีนได้หยุดเอโลอิสและฌอนไว้ “สิ่งเหล่านั้นที่พูดมามันมีหลักฐานแน่ชัด ดังนั้นเมเรดิธหนีเรื่องนี้ไม่พ้นหรอก ส่วนไดอาน่า ดีแล้วล่ะค่ะ เธอจะได้รู้ในไม่ช้าว่าตอนนี้เธอโง่แค่ไหน”

แม้ว่าพวกเขาจะเต็มไปด้วยความโกรธแค่ไหน แต่เอโลอิสและฌอนก็เพียงกำหมัดแน่นและยอมนั่งลง

ในความผิดหวังและเต็มไปด้วยความรังเกียจ พวกเขารู้สึกได้ว่ามันไม่สมควรที่เมเดลีนจะได้รับสิ่งเหล่านี้เลย

อย่างไรก็ตาม อาจกล่าวได้ว่าครอบครัวมอนต์โกเมอรีนั่นแหละที่มีส่วนทำให้เมเรดิธและไดอาน่าแสดงออกมาแบบในวันนี้

พวกเธอไม่มีจิตสำนึกเลย

คนหนึ่งแอบเปลี่ยนลูกสาวของพวกเขาเป็นอีกคน ในขณะที่อีกคนขโมยตัวตนลูกสาวของพวกเขามาสวมแทน พวกเธอพรากทุกอย่างที่มีความหมายสำหรับเมเดลีนไปหมด

เมื่อคิดว่าตอนนี้ทั้งสองต้องการจะใส่ร้ายเมเดลีนอีก

ช่างเป็นคนที่เลวทราม และน่ารังเกียจอะไรเช่นนี้!

ผู้พิพากษาคดีตีค้อนของเขาอย่างแรง “เงียบ! จำเลย เว้นแต่ว่าคุณต้องการที่จะถูกตั้งข้อหาเพิ่มเติมเกี่ยวกับการดูหมิ่นศาล ผมขอแนะนำให้คุณเงียบ! คุณก็เช่นกัน คุณไดอาน่า ซามูเอล”

เมเรดิธกัดริมฝีปากแห้ง ๆ ของเธอด้วยความขุ่นเคือง แต่เมื่อมองแววตาทนายความของเธอทำให้เธอต้องหุบปากไปทันที

ไดอาน่าก็เงียบลงเช่นกัน เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากหันไปจ้องเมเดลีน

เมเดลีนได้สบสายตาที่สงสัยนั้นโดยไม่สะทกสะท้าน สิ่งนี้ไม่มีอะไรที่เธอต้องรู้สึกผิด

ไม่นานนัก ศาลก็เริ่มพิจารณาคดี

ทนายฝ่ายจำเลยของเมเรดิธทำหน้าที่ในงานของเขาได้ดี มีแนวโน้มว่าทนายคนนี้จะได้รับการว่าจ้างจากโรสและจอห์น

ต่างหูที่เปื้อนเลือดของบริทนีย์ถูกนำเสนอเป็นหัวข้อขึ้นมา ซึ่งทนายพูดแย้งออกมาว่า “ทุกท่านด้วยความเคารพ แม้ว่านี่คือต่างหูลูกความของผมจริง ๆ แต่ก็ต้องบอกด้วยว่าต่างหูนี้หายไปจากที่เกิดเหตุมานานกว่าสามปีแล้ว แต่เมื่อมันมาปรากฏตอนนี้ มีข้อสงสัยอย่างสมเหตุสมผลว่ามีการเติมคราบเลือดปลอมเข้าไปที่ต่างหูลูกความของผม