บทที่ 505

เหอะ…

ด้วยเสียงตะคอกที่ไม่มีข้อจำกัดของเมเรดิธ คำสารภาพของเธอทำให้ทั้งศาลตกอยู่ในความเงียบ

ดวงตาของเมเรดิธแดงก่ำขณะที่เธอหอบ เธอรู้ตัวว่ากำลังพูดผิดออกมา!

เธอเพิ่งหลุดสารภาพว่าฆ่าบริทนีย์ มอนต์โกเมอรี!

ทนายความของเมเรดิธจ้องมองเธอด้วยความงุนงง และเริ่มเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ

“นั่นคือเธอเองเหรอ เมเรดิธ ครอว์ฟอร์ด! เธอคือฆาตกร! นังฆาตกร!” ไดอาน่าทรุดตัวลงและกรีดร้อง

เมเรดิธกำมือแน่นขณะที่ดวงตาของเธอวาววับ

เจเรมี่จ้องมองอย่างเฉยเมยต่อรูปลักษณ์ที่น่าเกลียดของเมเรดิธ น้ำเสียงของเขาไม่สะทกสะท้านใด ๆ “คุณพูดถูก เมเรดิธ ครอว์ฟอร์ด คุณลบวิดีโอไปแล้ว แต่ผมก็มีช่างเทคนิคที่มีทักษะกู้มันคืนให้ผม”

“...” เมเรดิธจ้องเจเรมี่อย่างพูดไม่ออก ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า “ทำไม? ทำไมคุณต้องทำกับฉันแบบนี้คะ เจเรมี่ ฉันเป็นผู้หญิงที่คุณรักที่สุดนะ! คุณสัญญาว่าคุณจะปกป้องฉันตลอดไป แล้วทำไมคุณถึงช่วยเมเดลีนนั่น และใส่ร้ายฉันแทนล่ะ? ทำไมกัน?!”

ดวงตาของเจเรมี่จ้องไปที่ข้อกล่าวหาจากคำพูดที่อวดดีของเธอ “หยุดแสร้งทำได้แล้ว มันจะไม่ได้ผลอีกต่อไป คุณคงรู้ดีว่าจริง ๆ ผู้หญิงที่ผมหลงรักมาตลอดคือ เมเดลีน ครอว์ฟอร์ด”

“...”

“นอกจากสิ่งที่คุณทำกับบริทนีย์ มอนต์โกเมอรีแล้ว คุณจะต้องเผชิญกับผลที่ตามมาสำหรับชีวิตของปู่เมเดลีนในไม่ช้านี้ด้วย”

เมเรดิธรีบเดินไปยังที่พยานหลังจากได้ยินคำพูดห่างเหินของเจเรมี่ แต่เธอถูกตำรวจศาลยับยั้งเอาไว้

ขณะที่เธอดิ้น เมเรดิธก็กลับไปจ้องเขม็งและตะโกนใส่เมเดลีนแทน

“เมเดลีน นังสารเลว! ฉันจะไม่มีวันให้อภัยแกในเรื่องนี้! ฉันจะตามหลอกหลอนแกแม้ว่าฉันจะกลายเป็นผีไปแล้วก็ตาม ดังนั้นอย่าคิดที่จะได้อยู่กับเจเรมี่ตลอดไป! ฉันจะสาปแช่งเธอและเด็กสารเลวของเธอด้วย! พวกแกทุกคนจะต้องตายอย่างเจ็บปวด!”