บทที่ 517

เมเดลีนเงยหน้าขึ้นด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย แต่เธอไม่คิดว่าเจเรมี่จะอยู่ใกล้เธอขนาดนี้ ลมหายใจอุ่นรดโรยรินบนใบหน้าของเธอ ใบหน้าที่สง่างามและได้รูปของเขาสะท้อนออกมาจากนัยน์ตาของเธอ

หัวใจของเธอเต้นแรงเมื่อเห็นใบหน้าซีดของเจเรมี่ เธอจึงหันหน้าไปมองด้านอื่น แต่ไม่ได้ผลักเขาออกไป

เธอจับมือแจ็คสันและพูดเบา ๆ “แจ็ค กลับบ้านกับแม่นะ”

“ครับ กลับบ้านกันเถอะ แจ็คจะกลับบ้านพร้อมพ่อกับแม่!” แจ็คสันกะพริบตาโต และพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

ถัดจากเมเดลีน เจเรมี่รู้สึกถึงความอบอุ่นจากร่างกายของเธอ มุมปากซีดยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ

เมื่อพวกเขากลับมาที่วิลล่า เมเดลีนก็ช่วยเจเรมี่ให้เข้าไปในห้อง

หลังจากส่งเขาถึงเตียง เธอก็หันกลับไปอย่างแน่วแน่

“ลินนี่” เสียงแผ่วเบาของเจเรมี่เล็ดลอดเข้ามาในหูของเธอราวกับสายลมเย็นสบายยามค่ำคืนที่พัดอยู่นอกหน้าต่าง “เธอไม่ไปได้ไหม?”

เมเดลีนหันกลับไปมองดวงตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า เธอหันไปเผชิญหน้ากับเขาด้วยท่าทางที่สงบ

“เจเรมี่ ฉันพาคุณไปโรงพยาบาล และพาคุณกลับมาบ้านไม่ใช่เพราะฉันยังรู้สึกอะไรกับคุณ แต่เพราะฉันไม่อยากมีปัญหากับคุณอีกต่อไป ฉันเลยไม่อยากติดหนี้อะไรคุณอีก”

ดวงตาของเจเรมี่หม่นลงด้วยความผิดหวัง เขาตระหนักได้ว่าเมเดลีนรู้สึกอย่างไรเมื่อเธอถูกเขาละเลยอย่างเย็นชาในตอนนั้น

เขารู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขากำลังถูกกัดกินโดยมดนับพันตัว มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะทานทนสุดจะบรรยายได้

เขาหลับตาลงและหัวเราะเยาะตัวเอง

เมเดลีนไม่ได้พูดอะไร เธอหันกลับไป ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น เป็นเฟลิเป้ที่โทรมา

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา น้ำเสียงของเธอไม่เย็นชาเหมือนตอนที่เธอเผชิญหน้ากับเจเรมี่ แม้กระทั่งใบหน้าของเธอยังมีรอยยิ้ม “เฟลิเป้ ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันสบายดี ฉันจะกลับทันทีที่แจ็คหลับค่ะ”

เจเรมี่ได้ยินการสนทนาของเมเดลีนกับเฟลิเป้ ความอยากครอบครองก็ผุดขึ้นในดวงตาที่อ้างว้างของเขา

เมื่อเขาเห็นเมเดลีนเดินตรงไปที่ประตูห้อง เจเรมี่ก็ไม่สามารถนั่งเฉย ๆ ได้อีก เขาลุกจากเตียงแล้วรีบก้าวตรงไป