บทที่ 525

พฤติกรรมที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของอีวอน ทำให้เมเดลีนนึกถึงเมเรดิธ

เธอสังเกตเห็นบางอย่าง จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยอยู่ข้างหลังเธอ

“พี่เจเรมี่คะ พี่มาทันเวลาพอดี เมื่อกี้ฉันบังเอิญชนเข้ากับวีล่า แต่เธอกลับต่อว่าฉัน และผลักฉันลงมากองที่พื้น เจ็บชะมัด ฮึก...”

หึ

แน่นอนว่าพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของอีวอนเป็นเพราะเจเรมี่

เรื่องนี้คล้ายกับละครสองหน้าที่ยังสดใหม่อยู่ในความทรงจำของเมเดลีน

เมเรดิธเคยทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่อหน้าเจเรมี่ สิ่งที่ทำให้เธอท้อแท้อย่างขมขื่นคือ เจเรมี่เลือกที่จะเชื่อเมเรดิธครั้งแล้วครั้งเล่า

เมเดลีนไม่ได้ตั้งตารอคอยความเห็นของเจเรมี่

ไม่ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม มันไม่สำคัญอะไรกับเธอ

“พี่เจเรมี่ ดูเหมือนข้อเท้าของฉันจะแพลง เจ็บมากเลย ฉันลุกขึ้นไม่ไหวเลยค่ะ พี่ช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ?” อีวอนยื่นมือออกไปหาเจเรมี่อย่างน่าสงสารด้วยสายตาที่คาดหวัง

เมเดลีนคิดว่าเจเรมี่จะช่วยลูกพี่ลูกน้องของเขาอย่างแน่นอน แต่ชายคนนั้นกลับเมินหน้าหนี และเดินตรงมายังเมเดลีน เสียงนุ่มนวลของเขาพูดว่า “ลินนี่ ข้างนอกลมแรงและหนาวมาก เธออยากขึ้นไปชั้นบนไหม?”

สีหน้าของอีวอนเปลี่ยนไปทันที เธอรู้สึกผิดหวังและเสียใจ “พี่เจเรมี่ ผู้หญิงคนนี้ และผู้ชายอีกคนหนึ่งร่วมมือกันทำลายหน้าที่การงานที่พี่ทุ่มเทอย่างหนัก เธอทำให้คุณป้าโกรธจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ และเธอยังผลักฉันล้มลงไปอย่างเลวทราม ทำไมพี่ถึงยังสนใจเธออยู่อีก?”

เจเรมี่หรี่ตาลงเล็กน้อย ดวงตาของเขาดูเย็นชาขึ้น “อย่ามาตีสองหน้ากับฉัน คิดว่าฉันจะเชื่อสิ่งที่เธอพูดเหรอ?”

“…” ใบหน้าของอีวอนแดงขึ้นเพราะโกรธจัด เธอเถียงสู้ “พี่งเจเรมี่ อะไรนะ... ฉันพูดความจริง ผู้หญิงคนนี้ผลักฉันจริง ๆ!”

“ภรรยาของฉันจะไม่ลดตัวไปยุ่งกับคนอย่างเธอหรอก ผลักเธออย่างนั้นเหรอ? แบบนั้นมันทำให้มือของเธอสกปรกเปล่า ๆ”