บทที่ 527

เมเดลีน หยิบของที่วางอยู่บนฝ่ามือของเจเรมี่ขึ้นมา

แววตาของเธอสั่นคลอน เมื่อความทรงจำได้ดึงเธอกลับไปสู่ฤดูร้อนอันเนิ่นนานมาแล้ว

ตอนเธออายุ 10 ขวบ เธอได้พบกับเจเรมี่ที่อายุ 12 ขวบ

ในตอนนั้นเธอได้มอบเปลือกหอยหลากหลายสีแก่เขาพร้อมกับพูดว่า เธอหวังว่าเขาจะมีความสุขตลอดไป

ในตอนนั้นดวงตาของเจเรมี่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง แต่ในท้ายที่สุดเขาก็ยังแสดงรอยยิ้มซึ่งเห็นได้ยากให้แก่เมเดลีน

เมเดลีนในวัย 10 ขวบ ไม่รู้อิโหน่อิเหน่และไร้เดียงสา ในเวลาต่อมาเธอคิดขึ้นได้ว่าช่วงเวลาที่เจเรมี่มองเธอแล้วหัวใจของเธอเต้นระรัว นั่นหมายถึงรักแรกพบที่จะคงอยู่ตลอดไปเป็นพันปี

หลังจากนั้นเจเรมี่ก็ทำที่คั่นหนังสือจากใบไม้ มอบให้แก่เธอ

เธอเก็บมันไว้เป็นอย่างดี เก็บไว้ในไดอารี่ของเธอ และบางครั้งเธอก็เหลือบมองไปที่มัน

ครั้งหนึ่งเมื่อเธอต้องการที่จะอ่านเรื่องราวในไดอารี่เล่มก่อนของเธอ เธอก็ค้นพบว่าไดอารี่หายไปพร้อมกับที่คั่นหนังสือในนั้น

เธอเศร้าใจมานานแสนนาน

เพราะนั่นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เจซทิ้งไว้ให้เธอ

อย่างไรก็ตามที่คั่นหนังสือซึ่งหายไปนานแล้ว มาอยู่ที่เจเรมี่ได้อย่างไร?

“เจเรมี่ตอบฉันมา ทำไมที่คั่นหนังสือนี่ถึงได้มาอยู่ในมือคุณ?” เมเดลีนเอ่ยถาม เธอจ้องเขม็งและกระตือรือร้น

ตรงกันข้ามกับสายตาของเจเรมี่ที่ดูอ่อนโยน ช่วงเวลาที่เขาเห็นเมเดลีนใส่ใจกับที่คั่นหนังสืออันนี้มาก แค่นั้นเขาก็มีความสุขมาก ๆ แล้ว

“ไม่สำคัญว่าทำไมมันถึงอยู่ที่ฉัน สำคัญตรงที่เธอยังจำที่คั่นหนังสือนี้ได้ ลินนี่”

จังหวะการเต้นของหัวใจเมเดลีนเร็วขึ้นเล็กน้อย เธอควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้คงที่ และกำที่คั่นหนังสือในมือของเธอไว้แน่น “เมื่อตอนที่ฉันดิ้นรนอยากพบหน้าคุณอีกครั้ง คุณปฏิเสธฉัน เมื่อตอนที่ฉันทะนุถนอมที่คั่นหนังสือนี่ คุณก็ไม่สนใจใยดีฉัน เจเรมี่ ที่คั่นหนังสืออันนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรกับฉันอีกต่อไปแล้ว ก็เหมือนกับคุณนั่นแหละ”