บทที่ 529

ในขณะเดียวกันเมเดลีนก็เชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่า ความจริงเบื้องหลังการหายไปของไดอารี่เป็นผลงานของเมเรดิธ

“เมเรดิธ ตอนนั้นเธอเป็นคนขโมยไดอารี่ของฉันไป เธอเห็นเนื้อหาข้างใน และรับรู้ว่าเจเรมี่กับฉันมีความสัมพันธ์กันเมื่อตอนที่เรายังเด็ก เธอเลยแกล้งปลอมตัวเป็นฉัน แล้ววางแผนให้เจเรมี่เชื่อว่าเธอคือ สาวน้อยที่เขาเคยเอ่ยคำสัญญาไว้ในตอนนั้น”

หลังจากที่เล่าความจริงทั้งหมดแล้ว ดวงตาของเมเรดิธก็หรี่ลงในทันที

เธอไม่ได้แก้ตัวใด ๆ ดังนั้นมันจึงเป็นการยอมรับโดยปริยายแล้ว

ในมุมมองของเธอ มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต่อล้อต่อเถียงอีก เพราะเจเรมี่เองก็รับรู้เรื่องนี้แล้ว

เมเดลีนกำหมัดแน่น มีแสงอันเยือกเย็นลอดออกมาจากดวงตาที่สวยงามของเธอ “เมเรดิธ ครอว์ฟอร์ด เธอนี่น่าสมเพชมากนะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น เมเรดิธจึงเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาที่ประกายไปด้วยความดุดัน และกระแทกกำปั้นของเธอลงบนโต๊ะ “แกพูดอะไรนะ? เมเดลีนแกพูดอะไรออกมา?! แกกำลังเรียกฉันว่า น่าสมเพช อย่างนั้นเหรอ?”

“ใช่แล้ว เธอมันน่าสมเพช” เมเดลีนเยาะเย้ยพร้อมกับหัวเราะออกมา “ณ ตอนนี้ เธอควรเข้าใจให้ชัดเจนได้แล้วนะ เกี่ยวกับเหตุผลที่ว่า ทำไมเจเรมี่ถงยอมตามใจเธออย่างมากมายในช่วงนั้น สิ่งที่เรียกว่า ‘ความชอบ’ ซึ่งเขามีให้กับเธอหนะ มันก็เพียงแค่เพราะว่า ความทรงจำกับที่เขามีกับฉันซึ่งเขาลืมมันไม่ลง ส่วนเธอมันก็แค่ตัวแทนที่น่าตลก แล้วก็น่าสมเพชไงล่ะ!”

“หุบปาก! ฉันไม่ใช่ตัวแทนของแก! เจเรมี่รักฉัน เขารักฉัน!” เมเรดิธตะโกนออกมาอย่างไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีก เธอยังคงเน้นย้ำถึงความรักที่เจเรมี่มีต่อเธอด้วยความหลงผิด

เมเดลีนโต้กลับอย่างใจเย็น เธอพูดว่า “เขาไม่ได้รักอะไรเธอเลย ถ้าเขารักเธอจริง เธอจะไม่มีจุดจบอย่างเช่นทุกวันนี้หรอก”

“ไร้สาระ! เจเรมี่รักฉัน เขารักฉันที่สุด! ฉันทำทุกอย่างที่ฉันอยากจะทำ และเจเรมี่ก็ไม่เคยมาขัดฉัน! ตรงกันข้ามกับแก เจเรมี่เขาเกลียดแกที่สุด เขาเกลียดแกมากจนถึงขั้นอยากจะให้แกตาย ๆ ไปซะ!” เมเรดิธโต้เถียงอย่างจนปัญญาพร้อมกับดวงตาสีแดง

“เมเดลีน ทำไมแกถึงไม่แค่ตาย ๆ ไปซะ? เแกจะกลับมาอีกทำไม? ถ้าหากแกไม่กลับมา ตอนนี้เจเรมี่กับฉันเราคงแต่งงานกันไปแล้ว! พวกเราคงจะมีความสุขกันมาก!”

“ในระหว่างช่วงเวลา 3 ปีที่ฉันหายไป เธอไม่มีแม้แต่กุญแจประตูทางเข้าบ้าน แค่นี้ฉันก็สามารถจินตนาการได้ถึงตำแหน่งของเธอในหัวใจของเจเรมี่ได้แล้ว สิ่งที่น่าสมเพชที่สุดเกี่ยวกับเธอคือ แม้ว่าเธอจะแกล้งปลอมตัวเป็นฉัน แต่เธอก็ยังไม่สามารถทำให้เจเรมี่รู้สึกเสน่หาใด ๆ กับเธอได้เลย จนถึงนาทีสุดท้ายก็ตาม!”

เมเดลีนแทงใจดำของเมเรดิธอย่างไร้ความปราณี สายตาของเธอทั้งแหลมคมและบดขยี้