บทที่ 543

เอโลอิสและฌอนฟังการแนะนำของเฟลิเป้ด้วยสายตาที่คาดหวัง

เมเดลีนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “พ่อแม่แท้ ๆ ของฉันเหรอคะ”

เห็นได้ชัดว่าเธอลืมเกี่ยวกับความสัมพันธ์นี้

เอโลอิสและฌอนยิ้ม ในขณะที่เก็บความเจ็บปวดไว้ "เอวลีน เราเป็นพ่อแม่ที่แท้จริงของลูก"

เมื่อเห็นดวงตาที่เศร้าโศกและเจ็บปวดของทั้งคู่ที่อยู่ตรงหน้าเธออารมณ์ของเมเดลีนก็ค่อย ๆ หนักขึ้น

เธอจำได้เพียงว่าเธอมีญาติเพียงคนเดียวมาตั้งแต่เด็ก และญาติคนนั้นก็คือ คุณปู่เลน

ตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก เธอเคยอิจฉาเด็กคนอื่น ๆ เธอไม่เคยรู้ว่าความรักแบบพ่อและแม่คืออะไร และเธอไม่เคยจินตนาการว่าพ่อแม่ของเธอจะหน้าตาเป็นอย่างไร

และนี่คือลักษณะของพวกเขา

“วีล่า คุณจำพ่อแม่แท้ ๆ ของคุณได้ก่อนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ชื่อจริงของคุณคือ เอวลีน มอนต์โกเมอรี” เฟลิเป้อธิบายอย่างจริงจัง

เมเดลีนค่อย ๆ กลับมามีสติอีกครั้ง เธอขมวดคิ้วและพูดว่า “ฉันจำไม่ได้เลย”

เธอกระซิบเบา ๆ และเห็นความรักที่จริงใจในดวงตาของเอโลอิสและฌอน “คุณเป็นพ่อกับแม่ของฉันจริง ๆ เหรอ”

เมื่อเอโลอิสได้ยินสิ่งนี้ เธอรีบเอื้อมมือไปจับมือของเมเดลีนไว้แน่น น้ำตาอุ่น ๆ เอ่อล้นในดวงตาของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ

“เอวลีน ฉันเป็นแม่ของหนูจริง ๆ นะ! ในตอนนั้นพ่อกับแม่ประมาทเลินเล่อเกินไป และเธอก็ถูกพาตัวไปโดยคนเลว ๆ ที่ทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานมานานหลายปี เอวลีน แม่จะไม่ยอมให้เธอต้องทนทุกข์อีกต่อไป! ลูกรัก ... "

เอโลอิสร้องไห้และกอดเมเดลีน ฌอนสะอื้นและลูบหัวของเมเดลีน

“เอเวอลีน พ่อจะไม่ยอมให้ใครมารังแกลูกอีก แม้ว่าเราจะต้องสู้ด้วยชีวิต แต่พ่อกับแม่จะปกป้องลูกไว้ให้ได้”

เมเดลีนสับสนเล็กน้อยและปล่อยให้ เอโลอิสกอดเธอไว้แน่น

แม้ว่าเธอจำส่วนที่ขาดหายไปจากความทรงจำของเธอไม่ได้จริง ๆ แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นในแบบที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน และเคยอยากรู้สึกถึงมันมากเท่านั้น ความอบอุ่นนี้ทำให้หัวใจและดวงตาของเธอรู้สึกอุ่น

เธอยกมือขึ้นช้า ๆ ขณะที่กอดเอโลอิสตอบอย่างอ่อนโยนพร้อมด้วยรอยยิ้ม “พ่อกับแม่ไม่ต้องเสียใจไป ตอนนี้ฉันสบายดีแล้ว ไม่ต้องร้องไห้นะคะ”

เอโลอิสและฌอนแทบไม่เชื่อในสิ่งที่พวกเขาได้ยินในขณะนี้