บทที่ 545

เจเรมี่จับไหล่ของเมเดลีนไว้ แล้วเรียกเธออย่างประหม่าและกังวล

อย่างไรก็ตาม ราวกับว่าเมเดลีนไม่ได้ยินเขา เธอเพียงแค่จ้องไปยังรถสองคันที่อยู่ข้างหน้าซึ่งเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุอย่างว่างเปล่า

“ลินนี่ คุณโอเคไหม? ลินนี่ เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?” เจเรมี่เริ่มกังวลมากขึ้น มีร่องรอยของความตื่นตระหนกในดวงตาสีเข้มของเขา

“โอ๊ย เจ็บ!”

ในที่สุดเมเดลีนก็แสดงปฏิกิริยาบางอย่าง เธอจับศีรษะที่ปวดนั้นแล้วแตะมันเบา ๆ

“ฉันปวดหัว...”

เมื่อเจเรมี่เห็นเมเดลีนขมวดคิ้วและเจ็บปวด เขาก็รู้สึกปวดใจ

เขาอุ้มเมเดลีนขึ้นโดยจับที่เอวของเธอไว้ แล้วเดินผ่านฝูงชนซึ่งกำลังดูอุบัติเหตุอยู่ไป และนำเมเดลีนขึ้นรถก่อนจะขับไปยังโรงพยาบาล

“ไม่ต้องห่วง ลินนี่ ผมจะอยู่เคียงข้างเพื่อคอยปกป้องคุณเอง คุณจะไม่เป็นไร” เจเรมี่จับมือเมเดลีนไว้ เพื่อปลอบเธอ

เมเดลีนเอนหลังพิงกับเบาะรถ และพึมพำไม่หยุดเกี่ยวกับบางสิ่งโดยเฉพาะ...

หลังจากที่เฟลิเป้วางสาย เขาพบว่าเมเดลีนหายตัวไป

แคชเชียร์บอกเขาว่าเมเดลีนถูกชายหนุ่มรูปงามพาตัวไป ทันใดนั้น เขาก็รู้ว่ามันต้องเป็นเจเรมี่

เขารีบโทรไปยังโทรศัพท์ของเมเดลีน เสียงเรียกเข้าดังขึ้นสองสามครั้งก่อนจะถูกตัดลง

เขาพยายามโทรหาเบอร์ของเจเรมี่ แต่สายของเขาก็ตัดไปในทันที

คลื่นมืดมิดเริ่มก่อตัวขึ้นในแววตาของเฟลิเป้ เขาหรี่ตาลงอย่างเย็นชา ขณะที่ขยับริมฝีปากบางของเขาเล็กน้อย “เจเรมี่”

ระหว่างทางไปโรงพยาบาล เจเรมี่กังวลว่าเมเดลีนจะมีอาการแย่ลง เขากล่าวโทษตัวเอง เพราะเขาสงสัยว่าเขาควรจะปรากฏตัว และพูดคำเหล่านั้นกับเธอหรือเปล่า

โชคดีที่เมเดลีน ไม่ได้ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดมาสักพักแล้ว และดูเหมือนจะหลับไปด้วยความงุนงง

เมื่อพวกเขามาถึงโรงพยาบาล เจเรมี่จอดรถแล้วเดินไปยังที่นั่งผู้โดยสารเพื่อเปิดประตู