บทที่ 571

ทันทีที่วินส์ตันกลับมา เขาก็เรียกหาเมเดลีนทันที นี่สร้างความอยากรู้อยากเห็นให้เกิดแก่คาเลนและอีวอน

อย่างไรก็ตาม อีวอนรู้สึกว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะขโมยต้นฉบับ!

อีวอนจึงใช้โอกาสนี้เอาโทรศัพท์​ของเธอขึ้น​มา​ถ่ายภาพต้นฉบับไว้

เมื่อคาเลนสังเกตเห็น เธอเดินเข้ามาด้วยความสงสัย “อีวอน เธอกำลังทำอะไรอยู่?”​

สมองของอีวอนทำงานอย่างรวดเร็ว หลังจากที่เธอถูกจับได้ว่ากำลังถ่ายภาพร่างต้นฉบับ “คุณป้าคาเลนคะ หนูคิดวิธีที่จะทำให้เมเดลีนไม่สามารถเชิดหน้าของหล่อนได้อีกได้แล้ว! หล่อนจะได้หยุดทำท่าทีหยิ่งยโส​เร็ว ๆ นี้แน้!”

“โอ้?” ดวงตาของคาเลนเป็นประกายขึ้นมาทันใด “ยังไงเหรอ?”

อีวอนยิ้มเยาะอย่างชั่วร้ายและเข้าไปใกล้หูของคาเลน พูดพึมพำอะไรบางอย่างจนแทบไม่ได้ยิน

หลังจากที่คาเลนได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มที่ชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

หลังจากที่เมเดลีนถูกวินส์ตันเรียกไป เขาขอให้เธอมอบตัว ก่อนที่เธอจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น

“ยอมจำนนต่อความผิดเหรอคะ?” เมเดลีนถามแล้วเธอก็ยิ้มอย่างสงบนิ่ง “แน่ใจนะคะ ว่าฉันเป็นคนวางยาพิษคุณปู่ แค่จากความเห็นของพยาบาลพูดถึงรูปร่างของคนร้าย ที่แต่งตัวคล้ายฉันเพียงอย่างเดียวนี่เหรอคะ? แบบนี้เรียกว่าหลักฐานได้เหรอ?”

หลังจากที่เธอถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้วางยาพิษผู้อาวุโส เธอจึงไปสืบหาเรื่องนี้เอง ในที่สุดนี่คือหลักฐานอันเป็นรูปธรรมที่เธอพบ

คาเลนและอีวอนกำลังแอบฟังอยู่หลังกำแพง แล้วพวกเธอก็พบว่าวินส์ตันกำลังขอให้เมเดลีนยอมรับสารภาพ

ตอนนี้หน้าของวินส์ตันเป็นสีเขียว เขาเตือนเธออย่างเคร่งขรึมว่า “เมเดลีน ฉันอยากให้โอกาสเธออีกครั้ง ฉันถึงขอให้เธอยอมมอบตัวซะ อย่าพยายามสร้างความสับสนด้วยการแสร้งทำเป็นสูญเสียความทรงจำของเธอ ตราบใดที่เธอลงมือทำมัน เธอจะต้องทิ้งร่องรอยไว้”

เมเดลีนจ้องมองตาวินส์ตันอย่างมั่นใจ “ใช่แล้วค่ะ คนที่ทำจะทิ้งร่องรอยไว้แน่นอน ฉันคิดว่าคนร้ายตัวจริงจะปรากฏตัวในไม่ช้านี้”

“วิน ทำไมถึงไปพูดกับคนแบบนี้ล่ะ? ยัยตัวแสบนี้จะเอาแต่ปฏิเสธไปเรื่อย ๆ และยังคงเล่นบทเหยื่อเพื่อเรียกร้องให้เจเรมี่สงสารนั่นแหละค่ะ เธอเป็นคนที่มีกลอุบายมากมายอยู่ในมือ!” คาเลนอดไม่ได้ที่จะพูดแทรก

อีวอนเดินออกมาและพูดเสริม “ใช่ค่ะ คุณลุงวินส์ตัน คุณลุงไม่จำเป็นต้องเสียแรงพยายามหรอกค่ะ เธอไม่มีความกล้าพอที่จะยอมรับทำในสิ่งที่เธอทำหรอก”