บทที่ 585

“ทำไมงั้นเหรอ?”​ การเยาะเย้ยที่ไม่สามารถอ่านได้ปรากฏบนใบหน้าของเฟลิเป้ “ถ้าตอนนั้นฉันสามารถพาเมเดลีนกลับมาจากความตายได้ ตอนนี้ฉันก็สามารถทำให้เธอรัก หรือเกลียดใครก็ได้ตามที่ฉันต้องการไงล่ะ”

เจเรมี่ก้มหน้ามองผู้หญิงในอ้อมแขนของเขาด้วยสายตาที่อ่อนโยน แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเหมือนแท่งเจาะน้ำแข็งที่มองทะลุไปยังเฟลิเป้ด้วยความแหลมคม

“ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ควบคุมอารมณ์หรือความคิดของลินนี่ เฟลิเป้ ลินนี่จะได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของนายในสักวันหนึ่ง”

เฟลิเป้หัวเราะ “มันจะไม่เกิดขึ้นหรอก” เขาพูดขณะเดินเข้าใกล้เจเรมี่ ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาเองก็ถูกปกคลุมไปด้วยเงาดำมืดเช่นกัน

“เจเรมี่ ซาบซึ้งกับสองวันสุดท้ายของนายกับแมดดี้ไว้เถอะ เพราะอีกไม่นานนายก็จะเสียเธอไปอย่างสมบูรณ์”

เฟลิเป้จบประโยคด้วยเสียงหัวเราะ แล้วจึงเขาหมุนตัวเดินกลับไปที่ข้างถนน

คนขับเปิดประตูให้เขา ก่อนที่พวกเขาจะเร่งเครื่องออกไป

เจเรมี่ไม่ต้องการไล่ตามเขาไป เพราะในตอนนี้เขาเป็นห่วงเพียงเมเดลีนเท่านั้น

เขาพาเมเดลีนไปที่โรงพยาบาล มันเป็นเวลาที่อดัมต้องเลิกงานพอดี ในขณะที่เขาก้าวออกจากโรงพยาบาล เขามองเห็นเจเรมี่อุ้มเมเดลีนซึ่งกำลังหมดสติและวิ่งเข้ามาอย่างลนลาน

อดัมกลับเข้ามาอีกครั้ง เขาประหลาดใจมากเมื่อได้ยินเจเรมี่บอกเหตุผลที่เมเดลีนเป็นลมหมดสติ

“ไม่ใช่เฟลิเป้หรอกเหรอ ที่ช่วยชีวิตเมเดลีนก่อนหน้านี้? ทำไมตอนนี้เขาถึงทำอย่างนั้นกับเธอล่ะ?”

“เขาต้องการจะเอาคืนฉัน” เจเรมี่พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลขณะที่จ้องมองเมเดลีนที่ยังคงหมดสติอยู่ “อดัม จะเกิดอะไรขึ้นกับลินนี่เมื่อเธอตื่นขึ้นมา?”

“ฉันเองก็ไม่สามารถให้คำตอบที่แน่ชัดได้ แต่ถึงยังไงก็มีโอกาสสูงที่เธอจะกลับไปเป็น เมเดลีนคนที่รักนาย”

เจเรมี่รู้สึกไม่มีความสุขเลย ถึงแม้จะได้ยินคำตอบนี้

จริง ๆ แล้ว เขาสังเกตเห็นว่า เมเดลีนนั้นแสดงท่าทางและคำพูดต่างออกไปตั้งแต่ไม่กี่วันก่อน

วันนั้นเมื่อเมเดลีนเปิดเผยว่าอีวอนเป็นผู้ร้ายที่แท้จริง สายตาและออร่าของเธอคือบุคลิกฝ่ายที่แข็งแกร่งของเธอ

เขาไม่ต้องการรับรู้ถึงตัวจริงข้างในของเธอ เวลานี้เขาแค่ต้องการใช้เวลากับเธอมากขึ้น