บทที่ 59

แท้ที่จริงแล้ว มาเดลีนค่อนข้างกระวนกระวายใจและไม่สบายใจอย่างมาก ด้วยความสามารถในปัจจุบันของเธอ ไม่สามารถสู้กับเมเรดิธได้เลย

นอกจากนี้ทเธอไม่สามารถอ่านการกระทำของเจเรมี่ที่มีต่อเธอในวันนี้ได้

ขณะที่เธอยังคงคิดวนเวียนอยู่กับเรื่องนี้ เธอรับรู้ว่ามีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวจากโถงทางเดิน กำลังเข้าใกล้เธอทุกที

มาเดลีนเงยหน้าขึ้นขณะที่ร่างสูงโปร่งอย่างสง่าของเจเรมี่เข้ามาบดบังทัศนียภาพในการมองเห็นของเธอ

สายฝนยังคงโหมกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย และด้วยนิสัยที่เยือกเย็นตามปกติของเขาในเวลานี้อุณหภมูิที่แผ่ออกมาดูเยือกเย็นขึ้นไปอีกเเพราะฝนที่กำลังตกหนักอยู่ตอนนี้

เขาตั้งใจที่จะมองลึกเข้าไป ในดวงดวงตาของเขามีมาเดลีนสะท้อนอยู่ ดวงตาของเขาจ้องมองเธอช่างลึกเหลือเกิน ราวกับว่าเธอจะจมดิ่งลงไปในดวงตานั้นมันเป็นการสบตาแบบนั้นอีกครั้ง

หัวใจของมาเดลีนถูกสูบฉีดอย่างอธิบายไม่ถูก เมื่อเธอกำลังจะหลีกเลี่ยงการจ้องมองนี้ เธอรู้สึกได้ถึงลมกรโชกแรงที่พัดผ่านข้างๆเธอ

เมเรดิธกุมใบหน้าข้างหนึ่งก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาวิ่งไปหาเจเรมี่พร้อมกับสะอื้น จากนั้น หล่อนฝังตัวเองลงไปในอกของเขา

"เจเรมี่…" เสียงของหล่อนสั่นราวกับว่าหล่อนทำบางอย่างผิดอย่างมาก

ได้เลย!

ยัยกิ้งก่าสองสีกำลังจะเริ่มการแสดงอีกแล้วสินะ

มาเดลีนยกมุมริมฝีปากของเธออย่างขบขัน เธอเหนื่อยเหลือเกินกับเรื่องนี้

สายตาจับจ้องของเจเรมี่หยุดอยู่บนใบหน้าของมาเดลีนสองสามวินาทีก่อนที่เขาจะปลอบโยนเมเรดิธ "เกิดอะไรขึ้น?"

น้ำเสียงนุ่มและทุ้มของเขาฟังดูดีมาก แต่น่าเสียดายเขาไม่เคยใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนนี้ปลอบโยนมาเดลีนมาก่อน

เมเรดิธพิงอกพร้อมส่ายหัว "มันเป็นความผิดของฉันทั้งหมด ทุกอย่างไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับ แมดดี้ เจเรมี่ ฟังฉันนะหากคุณอยากจะโทษใครสักคนสำหรับทุกเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ ขอให้โทษเราทั้งสองคนที่ตกหลุมรักกันและกันผิดเวลา อย่าบังคับให้แมดดี้หย่ากับคุณฌลย ฉันกลัวว่าหากคุณยังทำเช่นนี้ต่อไป แมดดี้เองจะเป็นตัวอันตรายต่อฉันและแจ็คจริงๆ ฉันจะปล่อยให้ใครมาทำร้ายลูกของเราไม่ได้อีกแล้ว”

เธอพูดคำพูดที่เห็นอกเห็นใจและไร้เดียงสาอย่างนุ่มนวล แต่คำพูดเหล่านั้นมุ่งเป้าไปที่มาเดลีน อย่างชัดเจน