บทที่ 598

“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมธุรกิจของคุณชายวิทแมนถึงได้ล่มจมขนาดนี้ อาจเป็นเพราะว่ามีแม่แบบนี้ก็ได้!”

“แต่ก็นะ คุณชายวิทแมนยังโชคดีที่มีภรรยาที่มีความสามารถ ฉันมั่นใจเลยว่าการเริ่มต้นใหม่อีกครั้งคงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร”

หลังจากที่ได้ยินคำวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนโดยรอบ คาเลนที่รู้สึกอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ก็ได้หยิบกระเป๋าและหายตัวไปจากตรงนั้น

เธอทำได้เพียงหนีหายไปจากตรงนั้น เพื่อไม่ให้ความอัปยศอดสูเพิ่มพูนไปมากกว่านี้

“รปภ. มาพาตัวคุณผู้หญิงชั้นต่ำไปจากตรงนี้ที พวกเราจะได้ดำเนินการแข่งขันกันต่อ” คณะกรรมการจ้องมองมาที่อีวอน

อีวอนกำหมัดแน่น เธอรู้สึกได้ถึงความเดือดดาลที่พวยพุ่งออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

“อย่ามาแตะ ฉันเดินเองได้!”

เธอแสดงท่าทีฮึดฮัดและผลักเจ้าหน้าที่ออกไปด้านข้าง เธอทำได้เพียงมองหน้าเมเดลีนและเดินออกไปจากตรงนั้น

เจเรมี่หลบสายตาและจับมือเมเดลีนเอาไว้แน่น “ลินนี่ ทำไมไม่บอกผมล่ะ ว่าพวกเธอกำลังวางแผนที่จะทำร้ายคุณลับหลัง?

เมเดลีนเผยรอยยิ้มออกมาและพูดด้วยเสียงอันแผ่วเบา “ผู้หญิงไม่ควรจะพึ่งพาผู้ชายเสมอไปหรอกนะคะ โดยเฉพาะกับผู้ชายที่เคยทำร้ายพวกเธอมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ฉันจะไม่มีวันไปพึ่งพาผู้ชายพวกนั้นเด็ดขาด”

หลังจากโพล่งความคิดของเธอออกมา เมเดลีนก็สะบัดมือออกจากมือของเจเรมี่

ท่าทีของเขานิ่งราวกับน้ำแข็งเพราะเขารู้สึกว่าหัวใจของตนเต้นผิดจังหวะไปเสียแล้ว “ลินนี่?”

เสียงเรียกของเขาส่งไปถึงเธอ แต่เมเดลีนเมินเฉยต่อมันและเบือนหน้าหนี

ผู้ชมต่างพากันแสดงความอยากรู้อยากเห็นจนออกนอกหน้า พวกเขามองไปยังเจเรมี่ที่ยืนอยู่บนเวที ซึ่งในตอนนี้ราวกับว่าวิญญาณของเขาได้ล่องลอยออกไปในที่ไกลแสนไกล

‘เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?’

‘ทะเลาะกันเหรอ?’

หลังจากเจเรมี่เดินออกมาจากตรงนั้นแล้ว ในเวลาเดียวกัน เมเดลีนก็กลับไปยังที่นั่งของผู้เข้าแข่งขันเรียบร้อยแล้ว

เจเรมี่เดินตรงลงมายังด้านล่างของเวทีอย่างไร้สตินึกคิด ราวกับว่าเขาทำจิตวิญญาณหล่นหายไปกลางทาง