บทที่ 602

เธอเดินไปเปิดหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สูงจากพื้นจรดเพดาน และทันใดนั้นลมเย็น ๆ ก็พัดกระแทกหน้าเธออย่างจัง ผมของเธอสยายออกตามแรงลม

เธอมองไปยังทะเลที่ไกลสุดลูกหูลูกตา และแสงทองของพระอาทิตย์ซึ่งกำลังสะท้อนกับผิวน้ำของมหาสมุทร สายลมผัดผ่าน หอบเกลียวคลื่นของท้องทะเลมากระทบฝั่ง กิ่งก้านของต้นปาล์มเอนเอียงไปตามแรงลมนั้นเช่นกัน

‘ช่างเป็นวิวที่สวยงาม

‘แต่ ที่นี่คือไหนกันแน่?’

เมเดลีนคิดไม่ตก พยายามนึกว่าเธอมาที่นี่ได้อย่างไร แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

หลังจากนั้น เจเรมี่ก็เดินกลับเข้ามา

มือข้างหนึ่งถือชามก๋วยเตี๋ยวทะเล อีกข้างถือแก้วน้ำอุ่น ใบหน้าของเขายังมีรอยยิ้มไม่ต่างจากเมื่อครู่

เขาร้องเรียก เมื่อเห็นว่าเธอไม่ขยับตัวจากระเบียงห้องเลยสักนิด “ทานอะไรสักหน่อยนะ ลินนี่”

เมเดลีนยังคงอยู่กับที่จนกระทั่งเวลาผ่านไปสักพัก เธอเอียงหัวและเปลี่ยนท่าทีไป

“นายวางแผนที่จะทำอะไร เจเรมี่? นายจะขังฉันเอาไว้ที่นี่ และทรมานฉันให้ตายเหรอ?”

ก่อหน้านี้ เจเรมี่ไม่เคยรับรู้เลยว่าความรู้สึกตอนที่หัวใจแตกสลายมันเป็นเช่นไร จนเมื่อคนรักของเขาแสดงท่าทีอาฆาตพยาบาทแบบนี้ ในที่สุด เขาก็ได้รับรู้มันเองเรียบร้อยแล้ว

“ผมไม่ทำร้ายคุณหรอก แค่อยากจะอยู่กับคุณแค่นั้น ผมไม่อยากให้คุณทิ้งผมไป” เขาปลดปล่อยความรู้สึกออกไปด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและรอยยิ้ม

“มาทานอะไรสักหน่อยเถอะ นอนหลับไปทั้งวันแบบนั้น คุณต้องหิวมากแน่ ๆ แม้ว่าคุณจะเกลียดผมก็ตาม แต่ได้โปรดเถอะ ทานอะไรบ้าง คุณจะได้มีแรงมาเกลียดผมต่อไง”

เขาวางชามก๋วยเตี๋ยวกับแก้วน้ำลงบนโต๊ะข้าง ๆ หน้าต่าง

เมเดลีนมองชามก๋วยเตี๋ยวกับแก้วน้ำนั่นอย่างสะอิดสะเอียด จากนั้นเธอก็ยกมือปัดอาหารตรงนั้นทิ้งลงพื้นทั้งหมด

ชามกระเบื้องแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เหมือนกับบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ภายในของเขาได้แตกสลายไปด้วยเช่นกัน

“ฉันจะไม่กินอะไรที่นายเอามาให้ทั้งนั้น เจเรมี่ ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย นายไม่ได้พูดออกมาเองเหรอว่ารักฉัน? ถ้างั้นได้โปรดเถอะ ฟังที่ฉันพูดให้ดี ๆ นะ ฉันไม่ได้รักนาย ไม่แม้แต่เศษเสี้ยวของหัวใจ!”

หัวใจของเจเรมี่รู้สึกปวดร้าวขึ้นมาทันที

เขาพบว่าคำพูดนั้นคุ้นเสียยิ่งกว่าคุ้น หลังจากคิดคำนึงถึงคำที่ได้ยิน เขาก็หวนกลับไปยังความทรงจำตอนที่เขาบังคับให้เมเดลีนเซ็นใบหย่า เขาก็พูดประโยคแบบนี้ออกมาเหมือนกัน

ในตอนนี้ คำพูดเหล่านั้นย้อนกลับมาหาเขาและมันเจ็บกว่าเดิมหลายเท่านัก