บทที่ 605

เมเดลีนกลอกตาและพูดขึ้นอย่างเย็นชา “ปล่อย หรือจะให้ฉันเดินออกไปตอนนี้เลย”

เจเรมี่รีบปล่อยมือออกจากเธอทันควัน

เมเดลีนไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา เธอหยิบยาฆ่าเชื้อและชุดทำแผลออกจากกล่องพยาบาล จากนั้นเธอจึงปลดกระดุมเสื้อของเจเรมี่ออก

หน้าอกที่ได้สวยได้รูปของเขาปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ ไม่เหมือนกับชายหนุ่มคนอื่นที่สีผิวจะออกไปทางโทนเข้มออกแดง สีผิวของเจเรมี่ขาวนวล

สิ่งนี้ทำให้เห็นความแตกต่างระหว่างผิวหนังกับเลือดบนหน้าอกชวนมองของเขาได้อย่างชัดเจน

แม้ว่าบาดแผลจะไม่ได้ลึกมาก แต่ก็ยังน่าเป็นห่วงอยู่ดี เมเดลีนใช้ยาฆ่าเชื้อชะโลมสำลีและเช็ดเลือดออกจากบาดแผลจนหมด จากนั้นเขาก็นำผ้าก๊อซขึ้นมาปิดแผลเอาไว้ สุดท้ายเธอนำเทปกาวปิดเอาลงบนผ้าก๊อซ

เจเรมี่เงียบขรึม ได้แต่มองเมเดลีนด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า

เธออยู่ใกล้เกินกว่าจะเอื้อมมือ ใบหน้าอันนุ่มนวลและสวยงามของเธอถูกสลักลึกลงไปในดวงตา ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นหน้าต่างหัวใจของเขา

คิ้วที่ได้รูป ริมฝีปากอันอ่อนนุ่ม และจมูกโค้งมน ทั้งหมดช่างไร้ที่ติ

สายตาของเจเรมี่แปนเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนขึ้นเรื่อย ๆ เขาลดหัวลงเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจขณะที่จับผมของเธอขึ้นมาดมกลิ่นหอมเย้ายวน

เขาคิดอยู่ในใจ ‘ฉันเคยทำร้ายผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ได้ยังไง?’

ความคิดที่ว่าเขาเป็นผู้ชายเลวทรามผุดขึ้นมาในหัว เขาจะขอให้เมเดลีนยกโทษให้เขาได้อย่างไร และเธอจะยอมยกโทษให้กับปีศาจเช่นเขาได้ไหม?

“ลินนี่…”

“ถ้าไม่อยากให้แผลติดเชื้อ ก็อย่าว่อกแว่ก” เมเดลีนพูดขัดเจเรมี่ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินเอากล่องปฐมพยาบาลไปเก็บ

เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะไป เจเรมี่ก็ไม่ได้บังคับให้เธออยู่ต่อ

เขาไม่ต้องการให้เธอทุกข์ใจอีกครั้ง

เขาคิดว่าเมเดลีนคงจะหาข้ออ้างมาเพื่อหนีไป แต่เธอกลับอยู่ข้าง ๆ เขา