บทที่ 613

ผู้อาวุโสวิทแมนไม่รู้ว่าเฟลิเป้ต้องการจะทำอะไร แต่ลางสังหรณ์ของเขาบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องดีแน่ อีกทั้งเขากลับไม่คิดว่าเฟลิเป้จะกล้าทำอะไรกลางวันแสก ๆ แบบนี้

เฟลิเป้แค่เผยรอยยิ้มอย่างไม่แยแสก่อนจะควักเอารูปภาพขนาดสองนิ้วออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท

เขาเอารูปภาพนั้นจ่อหน้าชายชรา จากนั้นดวงตานกฟีนิกซ์สีดำเข้ม และรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจก็เติมเต็มใบหน้าของเขา “ยังจำคนในรูปนี้ได้อยู่รึเปล่า? คนหนึ่งคือน้องชาย และอีกคนคือน้องสะใภ้ของคุณไง พวกเขาเป็นคู่รักที่แต่งงานและมีครอบครัวที่น่ารัก มีลูกชายที่เรียบร้อยและชาญฉลาด พวกเขาเป็นครอบครัวที่มีความสุขและมีหน้าที่การงานที่ดี แต่แล้วจากนั้นเกิดอะไรขึ้นกันนะ?”

เฟลิเป้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอันเย็นยะเยือก ในขณะที่กระแทกรูปภาพเข้าที่ชายชราอย่างแรง “แกเข้ามาทำร้ายชีวิตพวกเขาไง!”

“ฮึก…”

ชายชราส่งเสียงร้องออกมาอย่างยากลำบาก ดวงตาของเขาเบิกโพลง

เฟลิเป้แสยะยิ้มอย่างดีอกดีใจ “เป็นอะไรไป? รู้สึกไม่สบายเหรอ? เจ็บปวดอย่างนั้นเหรอ? ตอนนี้กรรมตามสนองแกแล้วล่ะ”

“ฮึก ฮึ…”

“อย่ากังวลไป มันยังไม่ถึงเวลาที่ผมจะทำอะไรคุณหรอก แต่ผมอยากจะให้คุณรับรู้รสชาติของคนที่บ้านแตกสาแหรกขาด มันเป็นยังไง!”

เขากระแทกกระทั้นคำพูดสุดท้าย ก่อนจะเดินจากไป

ชายชรามองไปยังแผ่นหลังของเฟลิเป้ ใบหน้าของเขาแดงก่ำทันทีทันใด และการหายใจของเขาก็เร็วขึ้นเรื่อย ๆ “เออ...แค่ก แค่ก!”

เจเรมี่ได้รับสายโทรเข้าจากคนรับใช้ในขณะที่กำลังขับรถกลับมา เขาเร่งเครื่องรีบกลับมา ทันทีที่ถึงประตูหน้าวิลล่า เขาเห็นรถของเฟลิเป้ขับสวนออกไป

ความรู้สึกไม่ดีแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เมื่อจอดรถ เขาก็วิ่งเข้าไปที่สวนทันที เมื่อมองไปในสวน เขาเห็นชายชราซึ่งนั่งอยู่บนรถเข็นไออย่างหนัก ตามมาด้วยเลือดจำนวนมากที่ไหลออกมาจากมุมปาก

“คุณปู่!”

เจเรมี่รีบรุดเข้าไปก่อนที่ชายชราจะหมดสติและสลบไป

...

ณ โรงพยาบาลใจกลางเมือง

ชายชราอยู่ในห้องฉุกเฉินทั้งชั่วโมงก่อนที่แพทย์จะออกมา

คุณหมอในชุดคลุมยาวสีขาวสะอาดตาส่ายหน้าอย่างหมดหวัง “อาการของคนไข้แย่ลงอย่างมาก พวกคุณต้องเตรียมไว้บ้างนะครับ”