บทที่ 625

ชุดนอนด้านนอกเปิดออก ความเย็นยะเยือกเข้าปกคลุม

แม้ว่าเฟลิเป้จะน่าหลงใหลเพียงใด แต่ความรู้สึกของเมเดลีนชัดเจนอย่างมาก

เธอจับมือของเฟลิเป้และปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา “ฉันขอโทษด้วย เฟลิเป้ แต่ฉันคิดว่ายังไม่พร้อม”

เมเดลีนลุกหนีออกจากอ้อมแขนของเฟลิเป้

เมเดลีนรู้สึกหายใจหายคอได้คล่องขึ้นมา ตอนที่พวกเขารักษาระยะห่างซึ่งกันและกัน

เฟลิเป้ที่รู้สึกขุ่นเคืองอยู่ภายในลุกขึ้นและกล่าวคำขอโทษ “ผมขอโทษด้วยเอวลีน ผมทำอะไรเกิดเลยไปหน่อย”

เมเดลีนส่ายหัว “ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกค่ะ มันเป็นความผิดของฉันเอง ฉันขอโทษด้วย ฉันจำเรื่องราวและความรู้สึกที่มีให้คุณไม่ได้ ฉันก็เลย…”

“ไม่เป็นไรครับ” เฟลิเป้ปลอบประโลมเธอด้วยรอยยิ้ม “อย่าฝืนใจตัวเองเลยครับ เดี๋ยวสักวันหนึ่งคุณต้องจำได้แน่”

“ขอบคุณนะคะ เฟลิเป้”

“ไม่จำเป็นต้องขอบคุณผมเลย เด็กโง่ แม้ว่าจะไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน แต่ว่าพวกเราแต่งงานกันเรียบร้อยแล้ว และตราบใดที่หัวใจผมเชื่อมโยงกับคุณ คุณยังเป็นภรรยาของผมแน่นอน”

เฟลิเป้เดินเข้าไปกอดเมเดลีนและลูบไล้ปอยผมที่นุ่มสลวยดังปุยนุ่นของเธอ “อย่าคิดมาก และพักผ่อนเสียนะครับ”

“คุณก็เหมือนกันนะคะ”

เฟลิเป้พยักหน้านิดหน่อย “ฝันดีครับ”

เขายิ้มและหันหลังเดินออกไป แต่ในตอนที่เดินออกจากห้องของเมเดลีน ใบหน้าเปื้อนยิ้มของเขาก็เลือนหายไปอย่างสิ้นเชิง

การที่เมเดลีนปฏิเสธเขา ไม่ได้หมายความว่าเธอยังหลงเหลือเยื่อใยกับเจเรมี่อยู่ แต่มันกลับชัดเจนมากพอที่จะบอกได้ว่า เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเลย

ดวงตาของเขาฉายแววของความมุ่งร้ายอยู่ภายใน ก่อนที่จะกลับมาอบอุ่นและอ่อนโยนดังเดิม

‘เอวลีน

‘เธอจะต้องตกหลุมรักฉัน ฉันแน่ใจ

‘ฉันตัดสินใจเรื่องนี้ นับตั้งแต่เจอหน้าเธอครั้งแรกแล้ว’

…