บทที่ 628

เมื่อมองดูเจเรมี่ดี ๆ แล้ว เธอรู้สึกว่าช่างคล้ายกับคนนั้นเมื่อหลายปีก่อนมาก

ดูราวกับว่าเขากำลังโกรธเกรี้ยวทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริงแล้วเขาสั่นกลัว หวาดหวั่น และกังวลใจ

เมเดลีนรู้สึกประหลาดมากเมื่อเห็นสิ่งนี้ตรงหน้า

“ไม่เป็นอะไรใช่ไหม ลินนี่?” เจเรมี่เอ่ยถามด้วยความอ่อนโยนพลางช่วยพยุงเมเดลีนให้ลุกขึ้น

“ฉันไม่เป็นไร” เมเดลีนจัดแต่งชุดเธอให้เรียบร้อย “ฉันอยากจะกลับไปดูแลคุณปู่แล้ว”

“เดี๋ยวผมไปส่ง”

“ได้สิ” เมเดลีนยอมไปกับเขาโดยดี

ตลอดทางกลับบ้าน เมเดลีนไม่สามารถสลัดสายตาที่บ้าคลั่งซึ่งทำให้เจเรมี่ดูอารมณ์เดือดดาลเมื่อสักครู่ออกไปได้เลย

เมื่อขับรถกลับมาถึงที่วิลล่า โทรศัพท์ของเจเรมี่ก็ดังขึ้น

เขารับสาย และดูเหมือนว่าจะเป็นงานบางอย่างที่สำคัญและเขาจำเป็นต้องไปทำ

“เดี๋ยวผมออกไปข้างนอกสักหน่อยนะ ลินนี่ ถ้าแม่ผมพูดอะไร ก็อย่าใส่ใจไปเลยนะ” เขาเน้นย้ำ

เมเดลีนพยักตอบรับและเดินเข้าไปในบ้านโดยที่ไม่ได้ตอบอะไรมากมาย

เจเรมี่ทำสีหน้าบึ้งตึงตอนที่มองเมเดลีนเดินเข้าบ้านไป ในใจเขากระซิบเตือนแต่เรื่องที่เธอต้องการหย่ากับเขาอย่างเป็นทางการ

หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้วสินะ

เขานั่งเพ้อฝันอย่างกับคนบ้าไปว่าตอนที่เธอทำแผลให้ เธอจะยังเหลือเยื่อใยในหัวใจให้แก่เขาบ้าง

แต่ในความเป็นจริงแล้ว ในหัวใจขอเธอไม่มีคนชื่อ เจเรมี่ วิทแมน อยู่เลย

นั่นคงเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอเป็นคนเถรตรงและแน่วแน่ขนาดนี้

เขาเผยรอยยิ้มที่ขมขื่นและกลับรถออกไป