บทที่ 641

วินาทีที่เจเรมี่ปล่อยมือ ฝ่ามือของเมเดลีนเองก็เย็นเฉียบและดูเหมือนว่าหัวใจของเธอได้หล่นหายไปในหุบเหวอันหนาวเหน็บ

เธอเรียกชื่อของเจเรมี่อีกครั้ง แต่ไม่มีการตอบรับ

ในขณะที่เจเรมี่ผลักเธอให้ขึ้นมาอย่างปลอดภัย เธอพลันได้ยินเสียงกระแทกดังสนั่น

เธอไม่รู้ว่าตรงนั้นเกิดอะไรขึ้น แต่สัมผัสได้ราง ๆ ว่าเจเรมี่ได้รับบาดเจ็บ

เมเดลีนกลิ้งตกลงจากกล่องไม้มายังพื้นด้านนอก เธอไอออกมาเนื่องจากหายใจลำบาก

เธอรีบลุกขึ้นยืนและวิ่งตรงไปยังหน้าประตูที่มีกล่องไม้ขว้างกั้นอยู่โดยลืมอาการปวดข้อเท้าไปจนหมดสิ้น

“เจเรมี่ นายได้ยินฉันไหม? เจเรมี่? ตอบฉันเร็วสิ!” เธอตะโกนเรียกเจเรมี่อย่างเป็นกังวล แต่ว่าเธอก็ไม่ได้รับการตอบกลับใด ๆ กลับมาเว้นเพียงแต่เสียงไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่เท่านั้น

สายตาของเมเดลีนเริ่มพร่ามัว เธอพยายามผลักกล่องไม้ไปให้พ้นทาง แต่มันก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

ควันดำตรงหน้าบดบังทัศนวิสัยของเธอ และดูเหมือนว่ามันจะเริ่มกลืนกินลมหายใจและจังหวะการเต้นของหัวใจเธอไปเช่นกัน เมื่อเห็นว่ามีเปลวไฟพัดกระแทกหน้าเธอ เมเดลีนลืมตาดวงโตของเธอที่พราวไปด้วยน้ำตาอย่างมึนงง ราวกับว่าเธอกำลังดูภาพซ้ำเหตุการณ์เดิมที่เธอเคยพบมาก่อน

มีเพลิงสีแดงฉานและควันไฟอยู่เต็มไปหมดเช่นเดียวกัน

หญิงร่างท้วมแสยะยิ้มอย่างน่าเกลียดน่ากลัวพลางชี้นิ้วมาที่เธอและสาปแช่งราวกับเป็นคนสติไม่ดี “เมเลดีน นังผู้หญิงหน้าไม่อาย! มาดูกันสิว่าครั้งนี้แกยังรอดไปได้อีกไหม!”

ผู้หญิงคนนั้นสาดน้ำมันไปทั่วอย่างบ้าคลั่ง มีชายหนุ่มท่าทางอ่อนแอนอนอยู่อีกด้าน

ในขณะที่ไฟลุกลามไปทั่ว เจเรมี่อุ้มเธอและแจ็คสันข้ามผ่านทางหน้าต่าง

ผู้หญิงเสียสติคนนั้นใช้ประโยชน์จากช่วงเวลานี้ หยิบมีดปอกผลไม้แทงเข้าไปที่แขนของเจเรมี่อย่างรุนแรง

เลือดไหลนอง แต่เจเรมี่ไม่ปล่อยมือที่อุ้มแจ็คสันไว้ ความแน่วแน่และกังวลภายในดวงตาของเขาตอนนั้นสมจริงเหลือเกิน

ทันใดนั้น เมเดลีนดึงตัวเองออกมาจากภวังค์ และรู้สึกถึงอุณหภูมิอันร้อนระอุที่แผ่ไปรอบกายเธอ แต่ถึงกระนั้น เธอกลับรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกไปทั่วเช่นกัน

“เจเรมี่…”

เธอเรียกชื่อเขาด้วยจิตใจอันว่างเปล่าพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน