บทที่ 644

“ขาเขาเจ็บหนักไม่ใช่เหรอคะ? แล้วทำไมถึงได้ออกจากโรงพยาบาลไวขนาดนี้?” เมเดลีนจำได้ว่ามือและขาของเจเรมี่ได้รับบาดเจ็บ

เอโลอิสหลบสายตาเมเดลีนในขณะที่เข้าไปช่วยพยุง เธอค่อย ๆ พูดขึ้น “คุณหมอบอกว่าเขาสามารถออกไปพักรักษาตัวที่บ้านได้แล้ว แม่ก็เลยคิดว่าคงไม่น่าจะมีปัญหาอะไรร้ายแรงแหละ”

“ถ้าเขาไม่เป็นไรแล้ว หนูก็ไม่มีอะไรที่ติดค้างเขาอีก” เมเดลีนพูดขึ้นอย่างเฉยเมย น้ำเสียงของเธอบ่งบอกถึงความแน่วแน่ที่จะยุติความสัมพันธ์กับเจเรมี่อย่างชัดเจน

เอโลอิสยิ้มพลางพยักหน้าตอบ เธอไม่กล้าบอกเมเดลีนว่าอาการบาดเจ็บของเจเรมี่น่าเป็นห่วงมาก

กล้ามเนื้อและกระดูกบริเวณน่องของเขาได้รับบาดเจ็บ และทำให้ตอนนี้เขาเดินเหินได้อย่างยากลำบาก

อีกทั้งเขายังสูญเสียการมองเห็นไป ทำให้ไม่สามารถรับรู้สิ่งรอบตัวได้อีก

...

หลังจากที่เฟลิเป้กลับมาจากโรงพยาบาล สิ่งแรกที่เขาทำคือสั่งลูกน้องให้ไปสืบเรื่องที่เมเดลีนถูกลักพาตัว

เมื่อตามร่องรอยของคนร้ายที่ลักพาตัวเมเดลีนไป เขาพบว่าแทนเนอร์ไหวตัวทันและไปหลบซ่อนอยู่ในอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งก่อนที่ตำรวจจะเจอตัวเพียงแค่ก้าวเดียว ในตอนนั้น เขารับรู้ถึงเรื่องยุ่งเหยิงระหว่างแทนเนอร์กับเมเดลีนได้ทันที

แทนเนอร์พยายามทุกวิถีทางเพื่อหลบหนีในระหว่างที่ถูกพาตัวมายังวิลล่าของเฟลิเป้ในชานเมือง

พระอาทิตย์ยามเย็นที่นี่ช่างสวยงามเหลือเกิน

เฟลิเป้นั่งชมดอกไม้อยู่ในสวนอย่างสง่างาม พร้อมจิบชาดำด้วยท่าทางสบาย ๆ

“พวกแกเป็นใคร? พาตัวฉันมาที่นี่ทำไม? รีบปล่อยฉันไปสิเว้ย!” แทนเนอร์ตะโกนลั่นในขณะที่ถูกพาตัวเข้ามา

ลูกน้องของเฟลิเป้ผลักแทนเนอร์ซึ่งกำลังพยายามดิ้นให้ล้มลงไปกับพื้นตรงหน้าเฟลิเป้อย่างรวดเร็ว

แทนเนอร์เซถลาไปล้มลงตรงหน้าเฟลิเป้ เขาเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาอันเชือดเฉือน และรู้สึกงุนงงเมื่อเห็นชายหนุ่มที่หล่อเหลา โดดเด่น และสง่างามอยู่ตรงหน้า

“แก… แกเป็นใคร? แล้วให้คนมาพาตัวฉันมาที่นี่ทำไม?”

เฟลิเป้กระตุกริมฝีปากเล็กน้อย เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เอื่อยเฉื่อยและเรียบเฉียบ “แกไม่รู้ว่าทำอะไรลงไปอย่างนั้นเหรอ?”

แทนเนอร์สั่นกลัว หรือว่าจะเป็นไอ้พวกทวงหนี้โหดที่มาเอาเงินจากฉัน?

ในขณะที่เขากำลังคาดเดาไปต่าง ๆ นานา เฟลิเป้ก็ลุกขึ้นยืน รูปร่างที่สูงใหญ่และดูดีแผ่รังสีอันน่าสะพรึงกลัวกดดันบรรยากาศโดยรอบออกมา

“คนที่ทำให้เมเดลีนอยู่ไม่เป็นสุข ก็อย่าหวังเลยว่ามันผู้นั้นจะได้อยู่อย่างเป็นสุข”

เขาหัวเราะออกมาพร้อมกับสายตาอันชั่วร้าย

“สั่งสอนให้มันหลาบจำ แล้วอย่าทำให้บ้านฉันเปื้อนล่ะ”