บทที่ 650

เมเดลีนไม่ใช่คนโง่ ดังนั้นเธอจึงเข้าใจในสิ่งที่ชายชราต้องการจะสื่ออย่างแน่นอน

เพียงแค่เธอไม่อยากจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมแค่นั้นเอง

เมเดลีนพูดคุยกับนายชราในสวนอยู่นานสองนาน ขณะเดียวกันนั้นเองเจเรมี่ก็ได้นั่งอยู่ตรงระเบียงห้องนอนฟังเสียงอันไพเราะของเธอไปด้วย เขารู้สึกมีความสุขอยู่คนเดียวเงียบ ๆ

...

เฟลิเป้ได้รับข่าวจากคนของเขาว่าเจเรมี่พยายามหลบหน้าเมเดลีน เขาไม่บอกแม้แต่เรื่องที่เขาตาบอดให้เธอฟังเช่นกัน เขาค่อนข้างพึงพอใจกับข่าวนี้

แต่อย่างไรก็ตาม เขามั่นใจได้เช่นกันว่าความรู้สึกของเจเรมี่ที่มีต่อเมเดลีนแรงกล้ากว่าที่คาดคิดไว้มาก

เขาคิดว่าเจเรมี่คงใช้ประโยชน์จากสภาพร่างกายตอนนี้เพื่อออดอ้อนเมเดลีน เขาไม่คิดเลยว่าเจเรมี่จะนิ่งเงียบไม่บอกเรื่องนี้ออกไป แต่จงใจหลบหน้าเธอ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก มีใครบางคนเคาะประตูห้องทำงานเขา

หลังจากที่ได้รับอนุญาตจากเข้าแล้ว หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ

“เป็นยังไงบ้าง?” เฟลิเป้เอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา

หญิงสาวคนนั้นเหลือบตาขึ้นมองใบหน้าจริงจังของเขา จากนั้นก้มหัวลงด้วยความกลัว “ตอนนี้ดิฉันกำลังดำเนินตามแผนการอยู่ แต่เขายังไม่เข้ามาหาดิฉันเลยค่ะ”

ในขณะที่พูด เธอชำเลืองมองหน้าเฟลิเป้อีกครั้ง

เฟลิเป้มองเธอด้วยดวงตาดุจนกฟีนิกซ์ของเขา เมื่อมองไปยังริมฝีปากสีชมพูและใบหน้าของหญิงสาวที่สวยสะพรั่งตรงหน้า สายตาของเขาก็เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

“ทำในสิ่งที่คุณต้องทำ อย่าสนุกจนทำให้ผิดแผนได้”

“ดิฉันจะกล้าได้ยังไงกัน?” หญิงสาวคนนั้นแสดงความมุ่งมั่นออกมาอย่างชัดเจน ในขณะที่พูด โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

เมื่อเห็นเบอร์โทรศัพท์ที่เธอบันทึกไว้ แววตาของหญิงสาวคนนั้นเปล่งประกายขึ้น “เขาโทรมาแล้วค่ะ!”

เฟลิเป้เปิดปากพูดอย่างไม่แยแส “ก็รับสิ”

หลังจากได้ยินเขาพูด หญิงสาวรีบกดปุ่มรับโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว น้ำเสียงเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ตอนนี้น้ำเสียงของเธอช่างฟังดูสงบนิ่ง

เมื่อจบการสนทนาทางโทรศัพท์ เธอจึงบอกรายละเอียดของบทสนทนาให้เขาได้รู้

“มันพูดว่ายังไงบ้าง” เฟลิเป้ถาม