บทที่ 660

เฟลิซิตี้ชะงักไปเมื่อได้ยินคำเรียกนั้น แต่เธอรับรู้ได้ถึงความตั้งใจของเจเรมี่ในทันที

“เจเรมี่” เธอเรียกชื่อของเจเรมี่ออกพร้อมรอยยิ้มและเดินมายืนเขียงข้างเขา เธอหันไปมองเมเดลีนซึ่งตอนนี้ยืนอยู่ตรงประตูทางเข้าวิลล่า “มีผู้หญิงยืนอยู่ตรงประตูน่ะค่ะ เธอมาคุณเหรอคะ?”

“ผมไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้น” คำตอบของเจเรมี่ชัดเจน

เมเดลีนจูงมือแจ็คสันเดินออกไป “แจ็ค ไปกันเถอะลูก”

“แต่ว่าพ่อเขา…”

“เป็นเด็กดีนะลูก” เธอเกลี้ยงกล่อมเด็กน้อยด้วยรอยยิ้ม แต่เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงฝืนยิ้มออกไปแบบนั้น

เฟลิซิตี้จ้องมองแผ่นหลังของเมเดลีนด้วยความเกลียดชังและรังเกียจ เธอไม่ยอมละลายตาเลยจนกระทั่งเจเรมี่เดินเบี่ยงตัวออกไป เธอถึงยอมละสายตาจากเมเดลีน

“คุณวิทแมนคะ คุณรู้จักผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงประตูจริง ๆ ไม่ใช่เหรอคะ?

“ขอบคุณสำหรับความร่วมมือนะ คุณวอล์คเกอร์” เจเรมี่ไม่ตอบคำถามของเฟลิซิตี้ เขาเพียงแค่ขอบคุณเธอ “ผมไม่ค่อยมีอารมณ์ที่จะทำการรักษาวันนี้ ดังนั้นคุณกลับเลยก็ได้ครับ”

หลังพูดจบ เขาจึงเดินเข้าไปในบ้าน เมื่อเผชิญหน้ากับเมเดลีนเมื่อสักครู่นี้ ตอนนี้เขาไม่ได้มีอิสระหรือความสบายใจอยู่อีกต่อไปแล้ว

เฟลิซิตี้ไม่ต้องการที่จะแสดงท่าทีที่รุนแรงออกไปเพราะว่าไม่ต้องการให้เจเรมี่ไม่สบายใจ

อย่างไรก็ตาม เธอรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่งที่เห็นเมเดลีนปรากฏตัวที่นี่ ตอนนี้เมเดลีนน่าจะขึ้นเครื่องบินเดินทางไปเมืองเอฟไม่ใช่เหรอ?

...

เมเดลีนและแจ็คสันเดินทางมายังโรงพยาบาล

เธอต้องการพบคุณหมอที่รักษาเจเรมี่หลังจากเหตุการณ์ไฟไหม้วันนั้น