บทที่ 664

“ว่าไงจ๊ะ คนสวย มาเล่นกับพวกพี่สามคนดีกว่าไหมจ๊ะ? พวกพี่ไม่ทำอะไรรุนแรงหรอกนะ”

พวกอันธพาลทำเป็นหมาหยอกไก่ในขณะที่สายตาอันหื่นกระหายของพวกมันจับจ้องไปที่ใบหน้าและเรือนร่างของเมเดลีน

เมเดลีนหันไปมองผู้ชายสามคนตรงนั้นด้วยท่าทีขยะแขยง สายตาของเธอคมกริบและเย็นยะเยือก “ออกไปให้พ้น”

ชายหาดกว้างใหญ่และปราศจากผู้คน เจเรมี่ซึ่งนั่งอยู่ตรงนั้นคาดไม่ถึงว่าจะได้ยินเสียงเมเดลีนแว่วเข้าหู

เขาหันหน้าไปทางต้นเสียงเพื่อตั้งใจฟัง แต่เขาได้ยินเสียงอันหยาบคายของชายฉกรรจ์หลายคนแทน

“ช่างเป็นท่าทีที่อาจหาญอะไรขนาดนี้!”

“พอดีว่าพวกเราชอบคนสวยที่ปากกล้าแบบนี้ด้วยสิ!”

“มามะ พวกเราจะทำให้คนสวยไปถึงสวรรค์เองนะ!”

เมเดลีนจ้องมองไปยังพวกนั้นด้วยสายตาอันเย็นชา “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ไปไกล ๆ”

อย่างไรก็ตาม ยิ่งเมเดลีนต่อต้านมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้อันธพาลขี้เมาสามคนนั้นคึกคักขึ้นเท่านั้น

“ลินนี่?” ตอนนี้เจเรมี่มั่นใจได้แล้วว่านั่นคือเสียงของเมเดลีนจริง ๆ

เขาไม่คิดว่าเมเดลีนจะอยู่แถวนี้ และไม่รู้ว่ามีพวกอันธพาลสามคนคุกคามเธออยู่

สายตาของเขาดำมืดลงขณะที่ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เขารีบก้าวเท้าไปในทิศทางที่เสียงดังมา

ตอนนี้ชายฉกรรจ์สามคนนั้นเริ่มลูบมือและเรียวขาของเมเดลีน เมเดลีนใช้ศิลปะป้องกันตัวที่ตนเรียนมาทำให้หนึ่งในชายฉกรรจ์ล้มหน้าคว่ำ

เมื่อเห็นว่าเมดลีนมีทักษะการป้องกันตัว ที่เหลืออีกสองคนก็ยิ่งแสดงท่าทีโอ้อวดมากขึ้น

“พี่ชาย ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจจริง ๆ พวกเราคงไม่ใช่ชายผู้องอาจเป็นแน่ ถ้าคืนนี้เราไม่จัดการกับสาวสวยคนนี้ซะ มา! ไปจับตัวเธอมา!”

อันธพาลทั้งสามพุ่งตัวเข้าไปรวบเมเดลีนพร้อมกัน ทันใดนั้นเธอปล่อยหมัดออกไปกัน แต่ถูกชายคนหนึ่งจับแขนเอาไว้ได้

“ไปกันเถอะ!” เธอขัดขืนโดยการยกข้อศอกขึ้นฟาดไปที่อกของชายคนหนึ่ง เมเดลีนผู้ปราศจากความอ่อนแอยกขาขึ้นถีบอันธพาลอีกคนที่เข้ามาใกล้เธอ

อย่างไรก็ตาม แน่นอนว่ามีความแตกต่างกันด้านความแข็งแรงระหว่างผู้ชายและผู้หญิงอยู่ แขนทั้งสองของเมเดลีนถูกจับไว้แน่น